Van avontuurlijke spring-in-'t-veld via 'n hersenbloeding naar voortijdig gepensioneerde freubelende vrouw met kort lontje.
Waar ben jij trots op?
Trots zijn is goed voor je. Het leert je waar jíj goed in bent; laat je stilstaan bij wat je allemaal doet.
Je meer bewust worden van wat je goed doet, zorgt dat je je goed voelt over jezelf! Je zelfvertrouwen neemt toe en je zelfbeeld verbetert!
Kun je iets bedenken? Ik help je op weg.
Ergens tijd en moeite in gestopt? Je aan je dieet gehouden? Zonder je geduld te verliezen met je kind naar de supermarkt geweest? Uitgeslapen? Tijd genomen om een boek te lezen? Wezen sporten? Niet ontploft toen je ruzie had? Badkamer gepoetst? Eerlijk geweest tegen je baas? Lekker naar de sauna geweest om jezelf te verwennen?
Bedenk zo vaak je kunt iets om even bij stil te staan. Deel het hier met mij, met elkaar, en kijk wat dat met je doet!
De regels:
Het is écht van jou. (trots zijn op iemand anders mag dus niet).
Je hebt er moeite voor gedaan.
Wie het kleine niet eert… Dus, als je trots bent dat je met frisgepoetste tanden je bed instapte terwijl je eigenlijk hondsmoe was: dan is dat een hele goeie voor dit lijstje!
Hmm, ik ben trots dat ik wel zo’n beetje m’n plek heb gevonden in leven mét NAH en dat ik niet blijf hangen in ziek zijn en alles wat daardoor niet meer kan of wat wel kan en dan heeeeel bijzonder moet worden gemaakt. Ik ben trots dat ik niet meer zo’n zeikerd en klager ben over m’n gesteldheid. En trots dat ik best wel blij ben.
Oh en trots dat ik zo’n mooi mens als jij heb leren kennen en als inspiratie kan zien.
Dank je wel voor deze reminder om weer eens na te denken over waarop ik trots ben.
Ik ben trots op mezelf omdat ik vorige week met mezelf de afspraak heb gemaakt om weer een dagboek bij te gaan houden en dat ik tot nu toe daar ook aan houd en merk dat het me nu al zoveel inzichten geeft.
ik ben trots dat mijn kinderen het echt goed doen ondanks alle problemen die thuis zijn geweest door scheiding en ik in een rolstoel die vaak veel en soms minder kan/kon doen.
ze zij er sterk en doorzetters van geworden,net als ik :-)
Ik trots op mezelf omdat ik ondanks dat ik al dagen geen eetlust heb, ik toch een boterham heb gegeten vanmorgen.. :-)
Grappig, dit deed ik vorige week op mijn werk (met verslavingsproblemen) en nu vind ik het weer lastig om te noemen. Ik ben trots op de dagen dat ik werk, en hoe ik het doe. Niet het theoriegedeelte of wat ik weet, maar omdat ik mezelf ben.
Nogal uit mijn doen. Dat is de meest eufemistische omschrijving die ik kan bedenken. Moe, vervelend en enòrm MEUH. Tijd om iets te bedenken/ doen waar ik me trots over voel.
Ik heb mezelf bij mijn lurven gegrepen en ben begonnen aan een nieuw haakproject. Iets waar ik lange tijd aan kan werken om mijn gedachten te verzetten. Nu bíjna klaar met de eerste 2 rijen (en het meeste telwerk). Helemaal zelf. Blij van. Trots op.
Ik ben trots op mezelf omdat ik, zonder cynische of sarcastische ondertoon, aan een vriendin vertelde dat ik blij ben dat ik een vriendin van haar mag zijn!
Trots!!! Dat ik net een fantastische vrouwenverwendag heb kunnen organiseren bij mij thuis. Met vier vrouwen eten, drinken, slapen, heel veel praten, lachen , huilen. En ijs. En chocola. En retailtherapy. Nu tijd voor de instorting, maar met veel goede herinneringen !!!
Dat ik na 1,5 jaar ploeteren vandaag zomaar zonder al te veel problemen meer dan 20 minuten heb hardgelopen! #keitrots
Zojuist een plant opgegraven uit de achtertuin en op een lelijke kale plek in de voortuin geplant. Pfft. Bekaf, maar trots!
Geïnspireerd door jouw blog van vandaag ben ik er eigenlijk ook wel trots op dat ik na ruim 2,5 jaar ziek zijn nog niet depressief ben geworden.Ik was daar serieus bang voor. Na veel onduidelijkheid, onbegrip en nog meer ellende toch maar weer de kin omhoog en doorgaan. Proberen te accepteren dat het is zoals het is, en dat ik er dus het beste van moet zien te maken.
Ik ben trots op het feit dat ik na 4 jaar proberen, waarvan 2 jaar ziekenhuis bezoeken met bijbehorende hormoonbehandelingen en 2 verdrietige miskramen, uiteindelijk 9 maanden geleden een prachtige dochter op de wereld heb gezet. En dit alles nadat ik mijn lief, toen ik 8,5 week zwanger was van haar, bijna dood gevonden heb met een hersenbloeding. Hij maakt het goed. En zij? Zij is het mooiste wat ik ooit in mijn leven gepresteerd heb. Mijn leven staat af en toe nog steeds op zijn kop, maar ik sta nog en daar ben ik best trots op.
Ik ben trots op mezelf, omdat ik binnen een uur een actie heb georganiseerd op het winkelcentrum, waar iedereen die dat aangaat aan mee doet. De actiedatum is zaterdag a.s.!
ik ben trots op mezelf, omdat door te schrijven dat ik naar de tandarts ging, iemand anders op een idee bracht! ;-) (volgens mij mag dit wel!)
Ik ben trots op mezelf omdat ik vandaag de confrontatie ben aangegaan met mijn schrijfsels over mijn kanker. Ik heb ze bijna allemaal gelezen, hier en daar een snotter en een huilbui om het stukje over mijn lief. Maar ik kan het wel, het heeft een plek in mijn leven gekregen en dat vind ik sterk van mezelf.
Ik heb een afspraak gemaakt bij de tandarts. Gewoon voor controle en schoonmaken, maar dan nog is het een hele horde. Zoveel herrie en licht daar. Woensdag mag ik.
Ik ben trots op mezelf dat ik heb leren haken. En dat ik elke dag even oefen!
Trots op mezelf dat ik die brief opgesteld heb en verstuurd, ondanks dat ik al een paar weken in dikke meuh zit nadat ik weer eens ver over mijn grenzen ging. Ik noem dat trouwens meestal “ziek, zwak of zielig zijn”, maar dat terzijde.
Ik ben er trots op dat ik de draad weer heb gevonden en opgepakt. Mijn lief heeft nu bijna een jaar gelden door een ongeluk NAH opgelopen en wat ben ik trots dat we er samen voor vechten.
Want wat was het een zwaar en moeilijk en verdrietig jaar.
Ik mag niet schrijven dat ik trots op hem ben maar mijn trots is dat we nog steeds samen zijn en dat ik samen met hem oud wil worden. Dat de belofte die we elkaar vandaag 18 jaar geleden hebben gedaan nog steeds geldt. Ik ben er trots op dat ik ook aan mezelf kan denken en mag zijn wie ik ben.
Ik ben trots dat ik deze week een gerecht gekookt heb, wat overigens prima smaakte, uit mijn hoofd. En dat ik deze week een boek uit heb kunnen lezen. Dat zijn heel grote stappen vooruit en dat maakt dat ik stukje bij beetje weer vertrouwen in mezelf begin te krijgen. En ook daar ben ik best trots op.
Door jouw blogs realiseer ik me dat ik moet communiceren met vrienden, familie en oud-collega’s -ook al vind ik dat erg moeilijk- en dat dat ook op een leuke en positieve manier kan. Als ík ze niet uitleg wat NAH voor mij betekent en voor mij veranderd heeft, kan ik ook niet verwachten dat zij dat begrijpen en rekening met me kunnen houden (al zijn er mensen die dat ook doen zonder dat ik veel uitleg hoef te geven). Daarom heb ik me voorgenomen om een start te maken met aangeven wat er met mij is. En dan bedoel ik niet ad hoc in een gesprek, waar ik dan later altijd van denk ‘dat had ik anders en veel beter kunnen uitleggen en nou ben ik teveel uitgeweid en niet tot de kern van het antwoord gekomen’. En ik bedoel ook niet over het onderwerp heen struikelen, om er maar niet over te hoeven praten.
Ik ben over een drempel gestapt en heb afgelopen week al twee keer een link naar één van jouw blogs op Facebook gezet, die precies verwoorden waar ik last van heb! Ik ben eindelijk weer begonnen met communiceren over iets wat me bezighoudt en mijn dag bepaalt. Dat dat begin nu is gemaakt, dáár ben ik trots op!
Ik ben trots dat ik de taxichauffeur een tweede en derdemaal heb durven vragen om toch echt de muziek uit te zetten en dat ik volume 2 toch nog echt kan horen. Ik ben niet zo trots dat ik schaapachtig heb verteld dat dat door mijn hersenletsel komt. Ik ben half trots dat ik het probeer niet erg te vinden. En ik ben heel trots dat het zonder stotteren ging en zonder tranen.