Klantropolowát? Simpel gezegd: Het beschrijft in woord en beeld hoe je morgen kunt beginnen met klantgericht gaan werken en innoveren. Bomvol met tips, anekdotes en adviezen uit de praktijk.

Omdat ik kijkend vanuit de zorg waar ik in werkte, en die ik nu in jumbohoeveelheden afneem ook wel wat te melden had vroeg Jaqueline me om per mail een aantal vragen te beantwoorden.
Gisteren tijdens dag 2 van haar boekpromotie ‘Tour de Klantropologie’ kwam ze per trein bij mij in de buurt langs. En ik zat op hete kolen.. Zou ik, zal ik?

Na wat heen en weer gemail over het schema, en samen met Lief bekijkend wat voor rondje ik zou maken kwamen we op het volgende.
20 minuten randstadrail naar Rotterdam. 20 minuten samen met Jaqueline, en haar team Martijn en Sytske, met de trein naar Delft en toen weer 20 minuten met de tram van delft naar huis.

Voor mij een hele rit, maar het verbaasde gezicht van Jaqueline was het meer dan waard. (en dat ik een mooi boek kreeg met een lieve boodschap erin ook)

Vandaag doen we dus maar heel stil en heel zachtjes… Want ik zit op dag 3. (de MEUH est arrivé!)

Wat ik te melden had over Klantropologie, of over vanuit mijn optiek gezien meer  patiëntologie lees je hier op het blog van Jaqueline.

Ik vroeg of het licht uit kon. Nee. Dat kon niet want dat gaat automatisch. Geen schakelaar te vinden op die kamer. Vooruit dan maar, maar dan hou ik wel mijn zonnebril op.

Ik begon met huilen en stotteren vertellen dat ik niet wist wat ik daar kwam doen. Of hoeveel tijd we hadden. En zij vertelde dat ze dat uit ging leggen. Wat ze vervolgens niet echt deed. (In ieder geval is me dat niet bijgebleven, ik moet het nog eens navragen aan Lief).
Ik denk terug aan alle hulpverleningsgesprekken die ik zelf heb gevoerd, en hoe slecht ik zelf was in het duidelijk uitleggen van de structuur. En hoe ik dat nu zo vreselijk anders zou doen.

Ik heb haar gevraagd of ze langzamer wilde praten. (geleerd van mijn revalidatiepsycholoog) En haar dat nóg eens gevraagd. En daarna vroeg Lief het haar. Op een manier die kennelijk indruk maakte. (mijn L-L-L-Leeuwtje!)
Daarna praatte ze langzamer. En een stuk harder, wat dan wel weer erg jammer was. Kennelijk is langzamer een teken dat je ook doof bent..

Ze stelde veel vragen. En ik gaf antwoord. Of Lief gaf antwoord. Of samen.

Het was geen vervelend gesprek. Maar wel een lang gesprek. En een ingewikkeld gesprek. Over wetten, protocollen en met leuke wiskundige herstelcurves. (muahaha) Gelukkig heb ik een trucje wat helpt bij ingewikkeld. Ik knik ja en doe af en toe ‘hmmm’ en op een gegeven moment stopt ‘t vanzelf. Meestal werkt dat prima.

De dokter schreef een heel verhaal op. Over doktersbezoeken, operaties, onderzoeken, therapieën. Wat ik doe, wat ik niet doe. En hoe het gaat. Ze zocht verbinding en was empatisch.

Ik geloof niet dat ze het snápte, maar ze gelóófde me. Ik hoefde geen moeite te doen om haar te overtuigen dat ik ‘t best wel zwaar heb (maar ondanks mijn huidige besnotte snoetje meestal ook wel happy ben). En daar was ik dan weer verbaasd over.

Kennelijk is het wel duidelijk dat ik nog steeds ziek ben. (bén ik eigenlijk wel ziek? Nou ja, ingewikkeld) En kennelijk ben ikzelf de de enige die daar nog steeds niet écht van overtuigd is.
Kennelijk verwacht niemand van mijn geliefden om me heen dat de vrachtwagen aan plannen waar ik ‘s ochtends mee wakker word ook gerealiseerd word. En mag ik tegen de tijd dat ik gedoucht ben en de hond heb uitgelaten zeggen dat het een goeie dag was voor me.

Heb ik ook nog meegedaan aan Nederland In Beweging, een stukje kunnen schrijven en ook nog een boodschap kunnen doen? Dan was het een superdag! En verschans je dan maar voor de drie dagen MEUH die zullen volgen…

Hoe het ook zij. Voorlopig hoef ik niet terug. Volgens de wiskundige formule is er weinig tot geen groot herstel meer te verwachten. Door naar de volgende ronde dus..

Toen ik vroeg of ik een brief o.i.d kreeg van het gesprek zei ze:’Ik heb het u toch net verteld?’ Nee van NAH had ze geen kaas gegeten. Ondertussen heeft Lief al tot vervelens toe herhaald wat nou de conclusie van ‘t gesprek was. Ik geloof dat hij het ook wel op papier had willen hebben…

Wat NAH is? Niet Aangeboren Hersenletsel. Of, wat ik José zag tweeten: Niet Altijd Handig..

#opgelucht
#teleurgesteld
#metmijnneusopdefeitengedrukt
*met een Côte d’Or reep in bed ligt*

Deze zin is de eerste van De Brief van het UWV. En daar mag ik straks naar toe.

Stijf van de stress, géén lontje en al een week weer de meest originele gruwelijke nachtmerries. Ik heb geen idee wat ik kan of moet verwachten en geen idee wat ik daar moet gaan doen.

Het voelt als een soort sollicitatiegesprek. Je wil een goede indruk maken. Ik ben afhankelijk van deze instelling. Afhankelijk van de arts die mij gaat zien. En afhankelijk van wat diegene weet en begrijpt van NAH.

Ik hoor verhalen van anderen dat het wel mee zal vallen, maar ook verhalen over onbegrip. En niet alleen van andere UWV-cliënten. Ook vanuit andere gezondheidsinstellingen krijg ik een ‘tjsa, je-weet-maar-nooit’-boodschap mee.

En weer eens denk ik: had ik maar iets simpels. Iets duidelijks. Iets wat ik zélf goed zou begrijpen, zodat ik het ook goed uit kan leggen.

Of beter nog: had ik maar niks.
Hoefde ik maar niet.
Ging ik gewoon aan het werk.

#brrr
#grrr

Gisteren was het de hele dag vreselijk huilen geblazen, vandaag ben ik ‘gewoon’ niet te genieten. Gelukkig kan ik ook zónder lontje af en toe even spelen met de nieuwe camera. Niet te lang, want van kijken door de zoeker krijg ik een nog zeerder hoofd dan anders…

Ik hou het nét lang genoeg vol om blij van te worden. Net lang genoeg om mijn boterhammen op de foto te zetten.. En een hondenpootje..

Buiten in de tuin heb ik bloemen. Hoewel het eerste sneeuwklokje zijn gezicht laat zien heb ik een dankbaarder onderwerp. Een mooie bos, gekregen van Lief. In de tuin in de regen staan ze te kouwkleumen; de lieverd had namelijk iets gekocht met hyacinthen erin.. (bij gebrek aan bloemen die nóg sterker roken).
Anyway, mooi dus. Voor buiten.

O ja, en dan laat ik naast de MEUH de door kopstoot van Nessie opgelopen dikke en bebloede #MarijkevanHelwegen-lip buiten beschouwing.. hoewel die het humeur geen goed deed..

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

Madison Square Garden can seat 20,000 people for a concert. This blog was viewed about 67.000 times in 2011. If it were a concert at Madison Square Garden, it would take about 3 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Benodigdheden: snoeischaar, touw, bamboe. Dus even door pa&ma’s tuin gerausjt en voilá:

Knoop doorgehakt, bestelling geplaatst voor mijn eerste keus, en 2 dagen ongeduldig achter de brievenbus liggen wachten.
En vrijdag kwam ie dan. Een spiksplinternieuwe Nikon D3100.

Helemaal blij ben ik ermee. Helemaal moe van ook.
Want ook bij het uitproberen van een nieuw speeltje is mijn NAH een metgezel.

Hoewel ik sta te springen om de hele dag er op uit te trekken om me met mijn nieuwe speelgoed te vermaken zit dat er natuurlijk niet in.
Te weinig energie om uit te proberen hoe alles werkt.
Te weinig begrip om te snappen wat in de beschrijving wordt uitgelegd. En als ik me met veel moeite weer door een stukje van het boekje heb heengeworsteld is na een kwartier de opgedane kennis verdwenen; opgeslorpt en vervangen door een bonshoofd.Voor ik weet hoe het allemaal werkt ben ik dus een enorme klus verder.

Maar dat geeft niet. Aan en uitzetten lukt. Foto terugkijken ook. #oefeningbaartkunst En in de automatische programma’s kan ik gewoon kiekjes maken. (Wat zeg ik? Schítterende kiekjes!!) Laat ik maar beginnen met kleine stapjes; de diafragma’s en andere manuele leuke spielerijtjes komen wel als de tijd rijp is. (indien/als)

Gisteravond ben ik even een half uurtje op pad geweest. Een paar plaatjes maken van wat mooie gebouwen hier. (heel blij dat ik even niet in de vinex zit)
De foto’s zijn zonder flitser uit de losse hand gemaakt, met hier en daar hulp van een muurtje of prullenbak. (ik wil dus nog een statief..)

#ikbenverliefd of, om met Odette te spreken (die het, zo schrijft ze mij, weer uit een of andere film heeft) : zo blij als een tornado op een camping!
Wat een mooi apparaat!
Kijk:

En mocht u het vergeten zijn: #verwendewereldbeginbijjezelf

Lieve Ragna,

Enkele weken geleden stuurde ik deze mail naar de Vieze Vrouwen +
En niet naar jou
Dat ziet me niet lekker. Ik ben je namelijk niet vergeten en het is zeker niet dat ik je er niet bij wil hebben maar omdat ik voor jou heb gedacht.
“Het zou wel te veel zijn en ze komt toch niet en als ik haar uitnodig dan is het misschien alleen maar confronterend” Dat dacht ik allemaal.
En nu schaam ik me daar een beetje voor. Ik wil helemaal niet voor jou denken.

En me in een hoekje gaan zitten schamen dat helpt niet.
Misschien helpt deze mail sturen ook niet.

Maar toch vond ik dat ik het moest doen.

Dusss uh bij deze alsnog: heel erg welkom.

Hele dikke kus Noesjka

De mail waar het om ging:
..
Lieve allemaal!

Ik had zojuist een typisch aha moment!
En voor dat dat moment omslaat in twijfel bezwaren en ander sinds ingewikkeld gedoe knal ik het gelijk op de mail:

(VIEZE VROUWEN) (EN AANHANG) (EN KINDEREN) (EN AANHANGIGE VIEZE VROUWEN) NIEUWJAARSBORREL!

Hapje, drankje. Het jaar goed beginnen met mensen die er toe doen!
Zaterdag 14 januari, vanaf een uur of 16.00 bij mij!
Hoop jullie allemaal te zien. Laten jullie dat nog even weten???

Kus!

Mijn antwoord:

Allerliefste Noes,
DANK JE WEL VOOR JE MAIL.

Je hebt gelijk, dit is niet iets wat ik ga doen, of kán doen.
Maar ik vind ‘m wel leuk om te krijgen zodat ik
a) weet wat jullie gaan doen #aagje
b) me minder alleen voel; ook al zal ik er niet bij zijn.

Heel lief dat je voor me hebt gedacht, want ik snap de gedachte erachter heel goed. En ook heel lief dat je je hebt bedacht en me hebt gemaild. Vind ik idd wel prettig.

Als je al zo lang in zo’n klein bubbeltje leeft als ik is het onbetaalbaar dat jij, en nog een heleboel anderen om me heen me het gevoel blijven geven dat ik er bén, dat ik er toe doe.
En dat is geweldig.

Dus schaam je alsjeblieft niet, dank je wel dat je eerlijk bent. Dat je rekening met me wilde houden, en je je later bedacht!
Je bent een lieverd!!

Het mag dan soms confronterend zijn omdat ik iets niet kan, het is confronterender als het stil wordt..

HELE DIKKE KUS!
Lüts of lüv!

Mooi! Ik ben er helemaal blij van! Dank je wel Noes, en iedereen die me bij ‘t gewone leven blijft betrekken!

Mijn jaar in mijlpalen die gevierd werden met de lekkerste taartjes, de mooiste mensen en een overweldadige hoeveelheid liefde:

• De vinextaartjestaxi van meneer en mevrouw Bee
• Revalideren.
• Wandelen met Marjolein en Nessie bij de Dobbeplas.
• Op het podium staan van TEDxMaastricht.
• Douchen met het licht aan.
• Mijn haar föhnen.
• Crackers eten.
• Lontloos snauwen tegen m’n Lief en dat hij dan zegt: “koffie Prinsesje?”
• Een boek lezen.
• Zittend in de wachtkamer wachten op een afspraak, in plaats van liggend op een bed in een donker kamertje.
• De eerste keer alleen op de fiets.
• Naar de botanische tuin met Barbara.
• Revalidatietherapeuten om te zoenen.
• Samen met 3 dierbare vrouwen een glas champagne drinken terwijl we de kijken naar het huwelijk van William en Kate.
• Al fietsend fijn praten met Lief en erachter komen dat we samen het nog wel even vol kunnen houden; en koffie drinken bij de Breede Hoek.
• Een whopper eten in de auto langs de snelweg met Fokko.
• Met mijn moeder op pad om een plekje uit te zoeken op een natuurbegraafplaats.
• Met ongeklutste hersens uit een enge operatie komen.
• Alleen met de trein naar Corine, en met haar naar de Loonse en Drunense Duinen.
• Naar de kapper gaan.
• Mijn uitvaartplannen niet nodig hebben.
• De hulpvaardigheid van de mensen om me heen om me te helpen, voor me te zorgen, me te behoeden.
• Naar de Makro met Musetta.
• Zomerjurkjes.
• ‘s Morgens in een stil huis zitten.
• Taartjes en scones eten met Marenne.
• Dat Lief heerlijk voor mij kookt.
• Bessem hebben.
• De zachtheid waarmee ik naar mezelf kan kijken zonder boos te worden om al datgeen ik niet meer kan.
• Een taartje eten met Annet en een hele zak wol krijgen om mee te vilten.
• De zeeën die ik huil zien veranderen in rivieren. De rivieren zien veranderen in beekjes en die weer zien opdrogen tot hier en daar een meer.
• In de tuin zitten bij Ellen en Martin.
• Sinds de zomer een paar uur per dag weer licht in de huiskamer.
• Door de regen lopen met Simone.
• Een nachtje logeren bij Indra en ‘s ochtends de kindjes te verrassen.
• Met mama naar een stoffenwinkel.
• Een naaimachine krijgen voor mijn verjaardag.
• Dat Lief mij kan laten uithuilen zonder iets te proberen op te lossen.
• In de kou op een leeg terrasje een wafel met warme kersen eten en een kadootje geven aan vriendinnetje Karen.
• Op 1 oktober fietsen met Lief; ik in een zomerjurk en hij met korte mouwen.
• Het #klusteamragna wat ons huis door een ringetje haalde.
• De mooie lieve Marianne leren kennen en in haar mezelf herkennen.
• Logeren in Brabant.
• Luisteren naar Nessies gesnurk.
• Ongecoördineerd en ongegeneerd meedoen met Nederland in Beweging terwijl Lief mij grinnikend zit te bekijken.
• De resulaten daarvan zien en kleren kopen in maatje 38.
• Klaar zijn met revalideren.
• Ontdekken dat ik het leuk vind om te schilderen.
• Door Delft sjouwen met René.
• Koffie drinken en taartjes eten bij Marinella in de tuin.
• Een schaap maken; (en als er één over dam is…)
• Met papa een piepklein rondje door Duitsland rijden.
• Een iphone krijgen en ontdekken wat ik er allemaal mee kan.
• Tranen van geluk.
• De rijkdom van online zijn.
• Dat jullie hier komen lezen en reageren op m’n blog.
• Zien hoe die online wereld de overstap maakt naar mijn werkelijke leven.
• Kadootjes geven aan mensen die ik liefheb.
• Kostuumdrama’s kijken op de laptop als ik in bed lig.
• Zelfgemaakte taartjes eten bij Hermien en slapen in het bed van haar kleutertje.
• Jullie moois op de trots-pagina van dit blog.
• Samen wakker worden.
• Nessie Nessie Nessie.
• Mijn 2de trouwdag vieren en blij zijn met elkaar.

Voor het eerst sinds die levensveranderende dag in 2010 zie ik, zien wij, weer langzaam aan meer om naar toe te leven. Een nieuw leven, ook al is het anders dat we ooit hadden kunnen denken.

Hoewel er nog een lange weg te gaan is durven we samen heel voorzichtig weer te dromen. Te dromen over láter, over sámen, over ooit.

Een heel belangrijke stap in ons nieuwe bestaan is dat ik graag weg wil uit de stad. Ik wil gaan wonen op het platteland. Meer rust, meer stilte. En een grote stap in die richting is genomen. Sinds een kleine week staat ons huis te koop…

En zo begint 2012 vol verlangen, vol hoop en zachtmoedige vastberadenheid. We zijn van ver gekomen, met nog een lange weg te gaan. Maar ik durf ervoor te gaan, genietend en gelovend in mijn pad.