Jus

Ik sta op van mijn middagdut. Met een iets minder moordend humeur dan gisteren, maar zoals altijd nog steeds met moeite.

Zo gauw Lief me ziet barst hij los in een verhaal. Over Jus. Je weet wel, waar sommige mensen hun piepers in verdrinken. Jus-met-hulp uit een kuipje, uit een zakje, of in een blokje. Kennelijk is hij blij om me te zien, dus ik doe mijn best om het verhaal te volgen.

Nadat is vastgesteld dat je zju inderdaad kunt maken met iets uit een kuipje dendert het verhaal verder. Over ontvoeringen in het midden oosten, over oranje overalls, over Poetin, over uitgeloofde beloningen.
Mijn hoofd duizelt. We hadden het toch over jus?
‘Dat hebben we ook,’ zegt lief, ‘daar kom ik zo weer bij uit.’
Nadat ook het britse leger, de amerikanen en de SAS bij het verhaal betrokken worden snib ik naar Lief dat ik het niet meer volgen kan. Waar is nou die jus, en wat moet ik met de rest van het verhaal?

Lief reageert vervelend. Zegt gefrustreerd dat ik niet wil luisteren. Ik word woest en storm zo mijn nog warme bed weer in.

Even later komt íe naar boven. Of het gaat. Ik zeg dat ik nog steeds boos ben. Dat het geen kwestie is van wíllen luisteren, maar van kúnnen.
Dat teveel bijzaken en omslachtig gedoe het mij onmogelijk maken om zijn verhaal te volgen, of ik dat nou wil of niet.

Dat ik het prima vind als hij gefrustreerd is omdat ik hersenletsel heb. Maar dat ik het níet oké vind dat hij gefrustreerd raakt omdat ik niet wíl luisteren.

‘Dus wat gaan we daaraan doen,’ vraag ik hem.
En hij zegt:’Ik ga een manier bedenken om een verhaal te vertellen op deze manier:
Hey, you know what? —— The End

Als een boerin met kiespijn en betraande wangen lach ik. ‘Heb je honger?’ vraagt hij, ‘dan begin ik met koken.’

En wat die Jus nou met die ontvoeringen te maken had? Ik heb nog steeds geen idee.