Ragna Ja
Van avontuurlijke spring-in-'t-veld via 'n hersenbloeding naar voortijdig gepensioneerde freubelende vrouw met kort lontje.
Een Beetje Te
Ik zou graag wat willen vertellen over afgelopen woensdag. Over hoe het was om met andere jonge mensen met hersenletsel te praten. Mensen die ik via twitter leerde kennen en nu ook in het echt heb gezien.
Ik kan me er alleen zo weinig van herinneren. Geheel volgens Murphy’s Law was de hele week een puinhoop. Na de energievretende tweetup was er geen tijd om bij te komen; drie (3!) keer moest ik het huis uit met Nessie vanwege kijkers.
Gesloopt ben ik.
Waar mijn hoofd vergeet herinnert mijn hart. Dus ik weet dat het goed voelde. Dat er veel herkenning was ondanks dat al onze omstandigheden zo verschillend zijn. Iets wat me aan mezelf opvalt sinds mijn hersenletsel, en wat ik ook terugzag bij de anderen is dat we allemaal zo onszelf zijn. Dat er geen ruimte meer is om je anders voor te doen dan je bent. Het was een pure ontmoeting uit de categorie Heel Erg Fijn.
Of het nog eens zal gaan gebeuren? Ik betwijfel het. Voor mij was het in ieder geval eigenlijk te druk. Maar elk van de mensen die ik ontmoette zou ik graag nog eens zien. In rustigere omstandigheden, in een ruimte die niet galmt.
Eerlijk gezegd denk ik dat het een logeersetting zou moeten worden dan. Waar er tijd is om te praten, om bij te komen en verder te praten. Want even snel en NAH gaan slecht samen.
10 Comments on “Een Beetje Te”
Geef een reactie
Uitgelezen:
Pingback: Kwetsbaar…. | Opdebank
Ik wil je maar eens even een keer bedanken voor je mooie blog. Ik vind het leuk om te lezen omdat je een leuk mens bent. En ik heb van niemand zoveel over NAH geleerd als van jou.
Wauw dank je wel Anke, Dat is fijn om te lezen!
Frustrerend, lijkt me. Heel frustrerend. Ik word soms plaatsvervangend een soort van boos. Dat ik denk waarom moet dit soort dingen mensen overkomen? Maar wat heb je eraan.
Ik hoop dat je weer een beetje kunt bijkomen, en net als alle anderen hoop ik dat die kijkers idd kopers worden. Voorzichtig hugje.
Wat vind je frustrerend Ineke?
Ben wel gesloopt, maar niet echt gefrustreerd. Gesloopt is moe, heel erg vervelend en snauwerig tegen mijn Lief-die-zich-niet-uit-het-veld-laat-slaan en meuh, maar dat ben ik dan ook omdat ik iets heb gedáán; en daar ben ik dan wel blij mee!
En dat die kijkers idd eens kopers moeten worden, ja dát wordt hoog tijd!
:) #hugtrug
Een speciale logeerplek voor mensen met NAH. In een niet-galmend en stil klooster bijvoorbeeld. Volgens mij zijn dat soort plekken er. De moeite waard om eens te onderzoeken als de grote MEUH die je nu even voor je kiezen krijgt voorbij is. En even duimen dat één van die drie kijkers nou eindelijk eens kopers worden.
Ik hoop ook dat je niet voor niks je huis uit moest deze week!
Ik heb ‘t wel altijd leuk gevonden/vind ‘t nog leuk om mensen met coeliakie te ontmoeten. Maar vind ‘t vaak te confronterend om ‘soortgenoten’ met MS te zien of spreken.
O dat is herkenbaar! de mensen die ik ontmoette ‘kende’ik dus al via twitter. Wetende dat zij naast hun besongnes ook vooral hun humor nog hebben. Dat is wel erg belangrijk, want teveel ellende van een ander trek ik niet.. :)
… ellende van mezelf ook niet overigens….
Het was inderdaad heel erg fijn, het belangrijkste heb je onthouden :) Ik vond het heel mooi je te ontmoeten!
ik hoop dat je niet voor niks het huis uit bent geweest deze week! En neem nu de tijd weer aan te sterken hè!