Vakbondsoverleg

Ik heb nooit stilgestaan bij hersenletsel. Een beroerte krijgen was iets voor bejaarden, en een ongeluk krijg je ook maar zelden.
Tót ik in mijn huidige schuitje zat. Al twitterend en bloggend leerde ik steeds meer mensen kennen die ook in de bloei van hun leven waren stilgezet.

Mensen met jonge gezinnen, mensen met banen, hypotheken, trouwplannen, dromen en meer leven vóór dan achter zich. Mensen waar geen geranium aan te pas kwam.

En vandaag ga ik een aantal van hen ontmoeten.

Ik slaap er al tijden slecht van. Want ik vind het spannend. Of het wel klikt, of ik de lokatie wel kan vinden maar vooral of het niet te druk is. Geen van ons kan tegen drukte namelijk. Dus wie weet gaan we wel tegenover elkaar zitten twitteren zo meteen.

Twee weken heb ik uitgetrokken om bij te gaan komen van deze bijzondere vakbondsvergadering. De vakbond van mensen met veel aan hun hoofd. Die een ongeluk kregen, een verstopte ader, een gesprongen slagader of wildgroei. Als ik er over nadenk is het akelig wat je allemaal kunt krijgen aan je hoofd.

Toch is dat wat ons bindt niet akelig. We vinden veel herkenning in waar we mee bezig zijn. Delen onze MEUH, en ons verdriet. Maar vooral valt me op, delen we ons genieten.
Onze lichtpuntjes, knutselexperimenten, overwinningen en mijlpalen. Want dat hebben we allemaal wel geleerd. Je moet er van maken wat ervan te maken is.

Ik kijk uit naar vandaag om een aantal van deze mensen waarvan ik het gevoel heb dat ik ze virtueel al zo goed ken eindelijk in het echt te zien. En oh, ik kijk stiekem nóg meer uit naar het moment dat ik vanavond weer in bed lig!

Maar eerst TAART. En knuffels. En heel veel tranen, zo vermoed ik. Wat heerlijk.