Ragna Ja
Van avontuurlijke spring-in-'t-veld via 'n hersenbloeding naar voortijdig gepensioneerde freubelende vrouw met kort lontje.
Worteltjescake, Hondenkunstjes en Klokgelui
Ik was dit weekend even logeren. Bij vriendinnetje M.
Ik logeer niet zo snel ergens, want dat is altijd teveel gedoe, maar bij M. kan ik geheel mezelf zijn. Zij is net als ik veroordeeld tot het liefst omgeven door stilte.
We wisselden onze dutjes en wandelingetjes af om elkaar niet in de weg te zitten en hadden het reuze naar onze zin.
Op zaterdag werd ik thuis opgehaald door vriendin C. die compleet met mandarijntjes en een heel vies smakend wicky drankje ons schoolreisje heel fijn inzette. C ging mee voor de zaterdag. Onze ruim 20 minuten durende roadtrip was gezellig en hoewel C. rijd als een bejaarde omdat ze probeerde rekening te houden met mij heeft onderweg niemand ons de nek omgedraaid.
Lekker kletsen, wandelen, en heerlijk, heerlijk eten. (wel jammer dat C. en M. alle muffins weggewerkt hadden voor ik er ook maar van had kunnen proeven. Als vergelding heb ik toen maar gewoon een halve worteltjescake soldaat gemaakt. Ook kon C. hele leuke kunstjes met het hondje van M. Het was super!
De wandeling door het overdreven pittoreske dorp waar M. woont voerde ons in onze laatste meters langs de frietcaravan tegenover de kerk, die daar twee keer per week twee uur komt staan. We hadden net drie frikandellen speciaal besteld om mee te nemen toen de kerkklokken begonnen te jengelen. Vingers in de oren en aftellen maar. 5.. 6.. 7… En het ging maar door.
De frietcaravanmeneer vertelde ons dat het gebeier 4 (VIER!!!) minuten duurt. Een volle minuut voor elk van de kerkgangers van het verder zo schattige dorpje.
Dat was een enorme tegenvaller. Frikandellen speciaal werden afgewogen tegen de ondragelijke onchristelijke herrie en wonnen uiteindelijk.
De terugweg naar huis liepen C. en ik maar een stukje uit elkaar. We waren allebei een beetje aggressief geworden van de herrie.
Ik hoor trouwens die kloteklokken nog steeds in mijn hoofd. Voor altijd genezen van het nostalgische gevoel wat gebeier me altijd gaf…
16 Comments on “Worteltjescake, Hondenkunstjes en Klokgelui”
Geef een reactie
Uitgelezen:
Dag, ik ben steeds maar weggebleven met commentaar. Dacht dat je er niet op zou zitten wachten. Dat ik wel gewoon stilletjes jouw wederwaardigheden kon volgen. Maar dat gaat niet meer. Komt door jou! Ik heb wel steeds anoniem meegeleefd en zo af en toe tweeterend samen met je herrie gemaakt. Nu ga ik ook maar vaker wat van me laten horen, hier. Jij hebt gezorgd voor meer verbinding. Daar kan ik wat mee! Tot gauw. #hug
Is dat zo? Ik hoor heel vaak wat van je, zo voelt het. Maar of dat nou hier is of op twitter, dat kan ik nooit onthouden.
Vandaag ontdekte ik voor het eerst jouw blog, en daar ben ik blij om! Grappig dat je je afvroeg of ik wel op je zou zitten te wachten. (Of raar, dat weet ik eigenlijk niet.) Als je iets leest en je wordt geraakt, als iets je beweegt mag je dat altijd laten weten toch?
Fijn zo’n #hug!
Nee, ik vind niet dat ik altijd mag laten weten. Virtuele contacten over zoveel gevoeligs met iemand die ik via een collega, die bevriend is met jouw zus tegenkom in angstige tijden vorig jaar, die vind ik niet vanzelfsprekend. Nu jij er zo expliciet over bent, vind ik dat een stuk minder moeilijk. Ik vond 140 tekens, soms 5 op rij, genoeg om je te laten weten dat ik meeleef. Nu zie ik dat ik jou en mezelf tekort doe. Ga ik dat dus anders doen. Ga ik je vertellen dat ik dingen bij je haal en ga ik proberen voor jou dingen achter te laten. Al is het maar af en toe een elektronische knuffel. Mwahh, alsof die niet tellen! Minder vrijblijvend is dat. We gaan zien!
Sorry hoor. Probeer je iets te doen voor je medemens. Wordt ik hier neergezet als iemand die niet kan autorijden. Michael Schumacher (dat is toch een autocoureur?) gaat normaal voor mij aan de kant, toevallig.
Maar serieus, dat ging echt wel goed. Ik snap ook gewoon jouw routeaanwijzingen in 1 keer. Ideaal.
En wat woont M. prachtig. Echt vakantiegevoel aan overgehouden. Enigszins verstoord door de 4 minuten BimBam, grrrrr
Een fijne dag. Ook weer stof tot nadenken.
En ik wil een hond!:)
Ik vond onze gezamenlijke auto navigatie ook gewéldig!!!!
T was leuk he? Doen we nog eens!
Altijd in voor een roadtrip!
En Schumacher die voor jou aan de kant gaat? LOL waarschijnlijker dat hij met 30 km/uur aan je bumper geplakt hangt en heel druk zit te toeteren!
Ik hou gewoon van een beetje interactie op de weg, haha
Maar misschien ga ik de volgende keer maar normaal rijden. Voor iedereen beter denk ik.
*grijnst* Ik ben heel benieuwd!
Leuk dat je toch bent gaan logeren!
Mooie foto’s ook van een prachtig stil stadje.
Wat een inbreuk dan, die klokken zo pal boven je hoofd. Brrrr…
Klokkengebeier is mooi als je ze net hoort, zodat je je oren moet spitsen…
o ja, wat voor hondenkunstjes waren dat eigenlijk? Loop er al de hele tijd aan te denken, ben hartstikke nieuwsgierig
ik kan het niet laten…..
Onze poes heeft onze hond kunstjes geleerd. Kijk maar:
Jeuh! Schone oren!!
‘t hondje van M kan op je rug springen als je op handen en knieëm zit, een high five geven en door je armen springen als je er een hoepeltje van maakt :)
Buster kan omrollen…hihihihi, en high five, en hard lopen naar een vel wit papier en daar met zijn poot op gaan staan, en volgen, en van alles, maar wel in een moordend tempo en alles slordig en achter elkaar, want dan wacht de beloning…
Eerst even zeggen dat ik genoten heb van de foto’s. Wat een prachtige foto’s van een prachtig dorp. En verder die kerkklokken. Die zijn om hartstikke knettergek van te worden. Ik heb in de verste verte geen spoor van NAH maar ik raak totaal agressief van knetterharde kerkklokken. Op het terras zitten in de Dorpsstraat dat recht onder die k*tklokken staat doe ik dus echt niet.
Kun je nagaan hoe het voor jullie moet zijn.
hahaha wij hebben wel eens gegeten bij die Italiaan-die-vroeger-heel-goed-was.. Inderdaad geen lolletje met dat gebeier! :)
Enneh ‘geen spoor van NAH’.. jaja dat zeg ik ook altijd…
*grinnikt*