Drinkgelag

Ik schrijf niet zo vaak over Lief. Ja wel als de man die hier poetst, kookt, boodschapt, de deur opendoet als er wordt aangebeld, de was doet, en mij lief koffie brengt zelfs nadat ik heb lopen snauwen, maar verder eigenlijk niet.

Van hem hoeft dat niet zo, alles in de etalage. En meestal hou ik daar dan rekening mee. Meestal.

Gisteren was hij uit eten en naar de kroeg. Zo rond een uur of 2 kwam hij apelazarus ietwat beschonken thuis. Niet onverwacht natuurlijk, ik had zelfs expres minder medicijnen genomen zodat ik naar zijn zatte gewauwel kon luisteren, en hij niet bij een als een blok slapende vrouw thuis zou komen. Met een ongelofelijk gestommel, idioot hard pratend tegen de hond en zichzelf verzorgde hij een wandelend live-verslag wat ik vanuit bed, met opeengeklemde kaken vanwege de herrie, kon volgen. Ik zei niets. Je gunt zo’n man toch ook wat, nietwaar?

Omdat hij het niet gezellig vond beneden in zijn eentje kwam hij al snel naar boven. Mopperend dat het niet leuk was.
Nadat hij eindelijk stil en in het donker naast me lag begon hij te vertellen. (degenen van jullie die hem kennen weten dat zijn spraakdichtheid gelijk opgaat met zijn alcoholpercentage)

Pfft. Ik verbaas me erover dat mijn oren nog aan mijn hoofd zitten.

Hij had het gezellig gehad. Met vrienden uit een ander leven, die al dan niet tijdelijk even in Nederland zijn. Naast gewoon bijpraten was hij helemaal verguld met het feit dat hij nog steeds stúkken minder grijs is dan zij, ondanks dat sommigen van hen een jaartje of 10 jonger zijn.

Ach het was zo lief. Het leek erop of hij een half jaar spanning en de  ruimtegevende ontknoping deze week van onze kafkaïaanse nachtmerrie in één keer van zich af gezopen had.

Kennelijk had hij het hard nodig. We hebben nog een half uurtje liggen kletsen en vreselijk liggen giebelen. Hij van zattigheid, en ik omdat ik het heerlijk vond om hem zo ontspannen te zien.
Daarna begon hij te mekkeren over zijn zich al aandiendende kater, en kon ik niet meer slapen omdat hij me wakker had geluld.

Vanochtend werd ik wakker in een soort whisky-walm in de kamer. Met het gevoel alsof er een vrachtwagen over mee heen was gewalst. Maar ach.. De liefde he?

Ik ben maar opgestaan zodat ik als mijn pillen mijn hoofd weer enigszins bewoonbaar hebben gemaakt ik met Nessie naar buiten kan. Een beetje vroeg, voordat het te heet wordt.  En hem? Ik laat hem maar een beetje uitslapen.. Hij zal vandaag ook wel een zeer hoofd hebben…

Natuurlijk stak in dat donkere, heerlijk kletsende moment de gedachte ‘het is allemaal een vergissing’ en ‘zie je wel, met mij is niks geks aan de hand’ de kop op. Maar dan ben ik maar even niet over begonnen. Dát gesprek voeren we al vaker dan ik zou willen.

About these ads