Focus

Hoe ga je ermee om als je niet meer kunt wat je kon? Als je niet meer naar een verjaardag kunt? Niet uit eten, of naar de kroeg? Als je niet meer kunt werken? Slechts zelden kunt koken? Gevaarlijk bent in het verkeer?
Hoe ga je ermee om als je meer slaap nodig hebt dan een dreumes? Als je zoveel pillen slikt dat je, mocht je iets overkomen, je bij het klein chemisch afval mag? Als geen visite thuis wil krijgen omdat dat te druk voor je is? Geen film meer kunt volgen omdat dat te ingewikkeld is?

Hoe ga je ermee om dat je telkens als je hoofd (extra) zeer doet of je oren raar voelen de angst op je hart voelt slaan? Dat je je telefoon bij je hebt, zelfs als je gaat slapen, om 112 te kunnen bellen, ondanks dat je voor normaal gebruik niet meer kunt bellen?
Hoe ga je ermee om als je je niet kunt herinneren wat je aan iemand anders hebt verteld? Of een gesprek niet kunt volgen, maar net doet alsof dat wel zo is? (berg je dus als je mij uhuh hoort zeggen!) Hoe ga je ermee om als je je voor de derde keer aan iemand voorstelt omdat je eerdere ontmoetingen vergeten bent?
En hoe ga je ermee om als je qua persoon en karakter veranderd bent? Qua voorkeuren en interesses, qua mogelijkheden, belastbaarheid en capaciteiten? Hoe pas je dat in in je huwelijk en relaties?

Al bijna twee jaar, die tegelijkertijd een oogwenk en een eeuwigheid zijn, probeer ik het te negeren. Sta ik zo veel en zo vaak als het kan in een niks-aan-de-hand-standje. Het valt wel mee. Het komt wel goed. Ik kan ook zoveel wél. Er blijft nog zoveel over om van te genieten.

Vanmorgen heb ik een afspraak bij het UWV. Om te praten over arbeidsgeschiktheid. (wat een op zichzelf staand heikel punt is maar dat even terzijde) Een gesprek wat, bij gebrek aan dingen die ik wél kan, vooral gaat over wat ik níet meer kan. Over beperkingen en belemmeringen. Over kapot en stuk. Onvrede en onvermogen.
Ik ben blij dat ik de uitnodiging voor dit gesprek niet volgens de gebruikelijke termijn twee weken van tevoren kreeg, want nu heb ik in ieder geval maar vier dagen gehad om me druk te maken…
Vier dagen om de rapporten van de revalidatie en de uitslagen van mijn NPO nog eens na te lezen. Vier dagen om onder de loep te nemen wat ik nu eigenlijk dóe en om in een rap tempo in een depressie te schieten.
Want je focus bepaalt je werkelijkheid…

Ik zal blij zijn als deze horde genomen is en ik weer terug kan keren naar ‘alles gaat goed’, hoe struisvogelachtig dat ook moge zijn. Ook struisvogelen kost bergen met energie en verbeeldingskracht, maar het houdt de boel in ieder geval leefbaar.

O en over focus gesproken, best UWV: De brief die ik van jullie kreeg dat de beslissing over mijn arbeids(on)geschiktheid vertraging op zou lopen vanwege míjn vakantie? Daar wil ik het óók graag over hebben.
In mijn optiek is bij mijn ouders logeren om mijn mantelzorger te ontlasten namelijk geen vakantie; er komt geen zon, geen strand en geen ober aan te pas, al is het dan wel all-inclusive.