Ragna Ja
Van avontuurlijke spring-in-'t-veld via 'n hersenbloeding naar voortijdig gepensioneerde freubelende vrouw met kort lontje.
Relativeren Is Ook Een Kunst
Na 5 dagen in bed liggen en thuis rondhangen nadat ik thuiskwam uit Brabant kwamen de muren op me af. Ik ging naar Delft. Met de tram. Even wat boodschappen doen bij het kruidvat, en naar de xenos. (dus niet winkeltje in winkeltje uit; linea recta naar de twee uitgekozen winkels.)
Bij het kruidvat is de kassarij erg lang, en als ik bij de xenos ben moet ik naar huis bellen wat ik ook alweer ging halen, want de overdaad verwart me. En dat kost punten.
Natuurlijk besluit ik daarna nog éven bij de bodyshop en dille en kamille binnen te lopen. Mijn grenzen en planning inmiddels niet meer in zicht.
Op de terugweg naar de tramhalte (aan het eind van het centrum, want dichterbij het station is de enorme bouwput helemaal teveel voor me) zocht ik nog even naar de nieuwe winkel van Francis.
Knotten Wol is een wolwinkel/ handwerkplaats midden in de stad in een prachtig mooi pand. En ja, sinds ik sinds kort kan haken dacht ik dat ik daar wel iets te zoeken had. Heel veel (echt héél veel) kleurtjes haakgaren, en zelfs de ergonomische haaknaald waar ik nu al zo verslingerd aan ben. Ook is er vaak iets te doen, dus als je wil leren haken, breien o.i.d zit je daar goed.
Leuk om haar weer even te zien ook, en om even bij te kletsen. Geen idee wanneer ik haar voor t laatst zag, maar ik denk dat het ervoor was..
‘Goh, lang geleden, hoe is het nou?’ vraagt ze.
‘Het gaat best aardig’
‘Het kan altijd erger’
‘Gelukkig vermaak ik me best wel’
Ik hóór het mezelf zeggen. En ik schrik ervan. Redelijk snel maak ik me uit de voeten. Terwijl ik terugloop naar de tram heb ik rode wangen en is het zweet me uitgebroken. Ik ben helemaal ontdaan.
Hoewel ik niet striktgenomen heb staan liegen heb ik mezelf compléét van mijn sokken gerelativeerd.
De rest van de dag lig ik in mijn bed. Moe. Alweer te moe.
12 Comments on “Relativeren Is Ook Een Kunst”
Geef een reactie
Uitgelezen:
Daar had ik bij willen zijn! (ik bedoel die winkel natuurlijk)
En ‘het gaat goed’ is een hele bekende.. ze zien toch niet als je later in je bed ligt te brullen van ellende.
Maar erg knap van je. Kei trots ben ik op je.
Als ik kijk naar de winkels waar je geweest bent dan mag je jezelf toch wel even een schouderklopje geven dat je niet zwaar beladen met een taxi terug naar huis moest omdat je het allemaal niet meer kon dragen wat je gekocht hebt.
Maar wat bijzonder dat je je blijkbaar niet mag vermaken omdat je patient moet zijn. Mensen met depressies hebben dat ook vaak. “Ik ben ziek, ik mag niks leuks doen.” Terwijl dat nou juist zo goed voor je is!
Ja dat is een rare gedachtengang he?? Ik heb hem niet altijd, maar sóms ineens overvalt ie me..
Ik ging heel doelgericht naar de xenos… moest wat potjes hebben, ga een pinterest ideetje uitproberen…. Nu ik er over nadenk.. ga ik je niet vertellen wat ‘t is, want het is wel iets voor jou! (En ik moet toch ergens heen met mijn zelfgemaakte rommel.. :)
Als je iets voor mij hebt gemaakt dan kom ik het halen! Samen met De Man uiteraard want die moet de auto besturen. En dan neem ik gelijk een liter kreeftesoep voor je mee.
En Xenos zit ook in De Parade. Maar je wilde natuurlijk naar Dille en Kamille. En naar de wolwinkel. En naar de bodyshop! Heerlijk Delft! ;-)
Hahaha het waaide te hard voor Nutsvillage :)) Ik moest ik een fles likeur halen, die ze maar op weinig plekken verkopen.. maar die winkel was dicht.. #zinlozeactie
Maarehh: leuk plan! als t zover is laat ik t weten!
Hey Ragna,
Ik las net met tranen in m’n ogen je blog. Ik ben net een beetje aan het opkrabbelen uit die fase van ‘ik-doe-net-of-ik-geen-grenzen-heb’ en de daarbij behorende mega meuh. Het is rot om zo door het leven te gaan. Ik denk wel dat het je weer een stap verder brengt, ik heb er vooral van geleerd onbelangrijke, stomme dingen zonder enige vorm van schuldgevoel te cancelen om vervolgens iets leuks te kunnen doen zonder eerst energie aan iets stoms kwijt te raken. Ik hoop dat jij uiteindelijk ook beter uit deze fase kan komen. Want dat schijnt zo te werken, met fases die je allemaal door moet maar die allemaal vanzelf weer overgaan. Aan die logica hou ik me vast tijdens mijn meuh, misschien kun jij er ook iets mee. Hou je taai!
Kus
Ja het kan altijd erger, maar realiteit is dat dit al erg genoeg is. Ik vind je moedig……een kanjer!
O jullie hebben helemaal gelijk. Niet iedereen hoeft het héle verhaal te horen (gelukkig ben ik de fase dat ik het te pas en te onpas aan iedereen tot in detail uit de doeken doe inmiddels gepasseerd) en niet iedereen zit op de waarheid te wachten. Maar toch.. Vooral de laatste.. ‘ik vermaak me wel’
Ik ben mijn schuldgevoel dat ik iets serieus mankeer, weinig kan en me tóch best vaak vermaak nog niet echt kwijt. Je bent immers patiënt en zo hoor je je ook te gedragen. Hoewel ik óók die kan relativeren; en dat volgens mij in de winkel ook heb gedaan: ‘als ik al twee jaar huilend op de bank zou zitten was het nóg erger.’
Dus gelukkig is dat niet zo. Na drie dagen huilen zijn er altijd 2 waarop ik me príma vermaak.
Geweldig! Herkenning alom. Ik heb net zaterdag zo’n middag meegemaakt. Manlief in het buitenland voor werk en ik zou als stoere moeder wel even met mijn zoon en logé de stad in om hun (en mezelf) een leuke middag te bezorgen. Leuk was het inderdaad. Heb me rotgelachen met die mannen in mijn kielzog en ik heb heerlijk kunnen verbloemen dat ik het eigenlijk niet trok qua energie. Gaan jullie maar lekker je ‘eigen ding’ doen. Ik vermaak me wel. Hier koop maar een chocoladecroissant bij de V&D. En ondertussen heb ik 1 winkel gedaan. De boekwinkel, want klerenwinkels is er al helemaal niet bij op zo’n middag. En ik kocht een boek met nieuwe inspiratie om te haken. Misschien de volgende keer even bij Francis langs :-) En toen ik de mannen weer ontmoette zijn we heerlijk neergestreken op een terras. Even bijkomen voordat ik de laatste paar honderd meter naar de parkeergarage durfde ondernemen. Dikke pret zo’n zaterdagmiddag.
ja, jezelf van de sokken relativeren… komt mij heel bekend voor. Dan kunnen we beter onze vrolijke eigen huissokjes gaan haken of breien, is het niet? In heel veel verschillende kleurtjes, 1 voor 1…
Mijn standaard zinnetje is ‘Er zijn altijd ergere dingen’.
En dat is ook wel zo natuurlijk…..maar het is vooral een zinnetje waarmee ik het gesprek een andere wending kan geven. Zodat het niet wéér over ‘het hele gedoe’ gaat (want ik raak er over uitgepraat na al die tijd).
Sorry, maar ik lig te schudden in mijn bed van de lach. Het is zo herkenbaar. Vooral dat gevoel van liegen maar toch niet helemaal.
Het probleem is: de meeste mensen willen de waarheid helemaal niet horen, dus zo’n antwoord is best goed. Sterkte met uitrusten. DIt heb je toch maar gedaan!