TEDx The Future of Health

Ik ben er vol van: TEDxmaastricht. Vanwege de insprerende sprekers en talloze bijzondere ontmoetingen. Omdat ik er wéér bij mocht zijn (dit keer op een stoel in plaats van op de stip), en buiten mijn normale omgeving ineens werd overdonderd door de vorderingen die ik heb gemaakt. Ik ga er dan ook zeker nog wat over vertellen, maar bewaar dat voor later. Vooralsnog lig ik bijna letterlijk nog uit te hijgen.

Zowel in 2011 als dit jaar zijn de verhalen die het meest boeien en bewegen de verhalen van patiënten. Dat maakt dat ik droom over een nieuwe Tedx The future of Health. Een waarvoor het animo en enthousiasme net zo groot is als de buzz rondom TEDxMaastricht.

Een plaats op het podium voor talloze mensen die mij via twitter, en in levende lijve dierbaar zijn geworden, en wiens leven het mijne is gaan raken.

In mijn hoofd begin ik al met het aanleggen van een sprekerslijst. Krachtige mensen die zoals Clarissa Silva hun pad naar herstel vertellen.

Waar Michelle vertelt hoe hard zij zich inzet om een in het buitenland erkende richtlijn voor ME hier erkend te krijgen (en hoeveel moeite dat kost)

Waar de mooie en begiftigde Annemiek vertelt hoe haar leven drastisch zou veranderen als de huidige regering verder gaat snijden in het PGB en daarmee haar toekomst tenenkrommend vernietigt.

Waar Erika vertelt hoe het is om als moeder van drie jonge kinderen tegelijkertijd mantelzorger bemoeial te zijn van een partner met NAH.

Waar Tineke vertelt over haar succesvolle initiatief Onzichtbaar Ziek waar mensen hun verhalen kunnen delen, waar mensen elkaar vinden, leren en sterker worden. En waar meer begrip wordt gekweekt voor dat wat niet gezien wordt.

Waar Susan vertelt over hoe je na een behandeling tegen kanker de draad weer oppakt, maar tegelijkertijd af en toe overvallen wordt door angst.

Waar Marjan voor moet vechten als haar MS weer opspeelt en ze in het ziekenhuis eerst alle kanalen voor moet, voorat ze op het punt uitkomen waar zij al dágen eerder van zei: dít is wat ik nodig heb!

Waar Marloes vertelt over hoe de samenleving op een simpele manier kan helpen door rekening te houden met haar nah-beperkingen; over haar #lichtpuntjes die anderen weer licht geven.

Waar Carla vertelt dat zij tijdelijk minder ging werken omdat ze zo’n last had van haar hersentumor (in de verwachting dat ze beter zou worden) en toen ze dat niet werd maar heel weinig geld kreeg van het UWV omdat het toch haar eigen keus was geweest om minder te gaan werken.

Waar Maaike en Coen (ook allebei zeer goed bekend in de medische molen) vertellen over hun geweldige initiatief Caire.nu

Waar Annemarie vertelt over hoe ze haar zieke dochter heeft moeten  laten gaan, en hoe ze, elke dag bij de lurven grijpend, een weg zoekt naar een leven zonder haar oudste kind.

Waar niet alleen aandacht is voor de ziekte en de klachten, maar ook voor de veranderingen in de relaties die je hebt, de rollen die je vervult. Over werk, over mede- of tegenwerking van instanties waar je mee te maken krijgt, over afhankelijk zijn van anderen, over hulp uit onverwachte hoeken, over rijkdom en over relativering. Over rouw en verlies, over zingeving en toekomstperspectief. Over afscheid nemen van wat wás en toeleven naar wat er kan.

Terwijl ik in bed lig mijmer ik daar over. Zelf sta ik, in een nieuwe jurk, ook weer op die rode stip. Ik vertel over vechten, over weer trots zijn op jezelf. Of over online gelijkgestemden vinden.  Aldith Hunkar kondigt aan…

Zou zoiets mogelijk zijn? En moeten we dan de sprekerslijst verborgen houden? Om te zorgen dat de buzz nét zo groot is als voor de afgelopen 2 jaren in Maastricht? Zijn patiënten net zo aanlokkelijk als entrepeneurs, dokters en wetenschappers? En zouden de sponsors staan te trappelen voor ons, de patiënt als expert?

Ik droom van wel!
Droom jij mee? laat alsjeblieft een reactie achter. Laat zien dat deze bijzonderste TEDx er moet komen!

Heb ik je in deze tekst genoemd en ben je daar niet blij mee of vind je dat er wat anders had moeten staan: laat het me dan weten, dan pas ik de tekst aan. Ik deed maar lukraak een greep in mijn gedachten.  Heb ik je niet genoemd, maar vind je dat je erbij moet, laat dan ook een reactie achter.      O ja en graag ook nog wat mansvolk erbij! 

Voor de duidelijkheid: Ik ga dit niet organiseren! Dat ligt volledig buiten mijn kunnen.. Ik lig gewoon te dromen!