Het was het waard, naar de film, maar dat schreef ik al. Ben wel nu pas een beetje bijgetrokken. Op maandag, mijn meest vreselijke dag4 was het ook de eerste dag van de schoolvakantie hier en ook mooi weer. Veel joelende kinders buiten dus die ik, eerlijk is eerlijk, wel de nek om kon draaien. De hele middag niet kunnen slapen.
Gisteren was het al wat beter, veel kunnen slapen, en vandaag was weer wat gewoner. Behalve dan een rotgevoel. Dat ik het zat ben, dat ik vooruit wil. Dat er onder mijn laagje vrolijk een halve meter alles-is-kut en jullie-zijn-allemaal-stom zit. En dat is naar. Maar vanmiddag na een dutje van een uur of drie voelde ik me alweer wat lichter; minder boos, alleen nog verdrietig. Onmogelijk mezelf eruit te trekken, het enige wat ik kan doen is rustig wachten tot het over gaat. En er weer opnieuw voor gaan.
Dat moet ook, want morgen ga ik weer iets doen. Ik ga naar de schoonheidsspecialiste! Alweer een #eerstekeer in mijn lijstje! Een lieve leuke dame die weet dat ik niet veel wil kletsen, die geen rare luchtjes gaat gebruiken of rond heeft hangen. En die me even heerlijk in de watten gaat leggen. Althans, dat hoop ik dan maar….
En daarna? Dan begint het hele meuh-circus weer opnieuw..
Even een dikke hug…zomaar….
Het ´hele meuh-circus’ dat steeds opnieuw begint – nu heb ik tenminste een omschrijving voor wat ook mij steeds weer gebeurt en wat zo slecht uit te leggen valt. Dankjewel!
Elsewhere
Lieve Ragna,
Zo herkenbaar allemaal. Dat laagje vrolijkheid…
Fijn dat je het ‘gewoon’ steeds maar weer opschrijft. Ik heb er geen zin in. Bedenk dan allemaal dingen. Dat ik aan het werk hoop te gaan straks, en wat een eventuele toekomstige googlelende werkgever (of potentiele partner!) wel niet van mijn ‘dun-laagje-over-beerput’ blogs zal denken. Ik klaag hier maar even. Over mijn rug die zo’n pijn deed dat ik de afgelopen maand alles af moest zeggen. En over hoe zat ik mijn huis ben. Oh, zo’n leuk huis zegt iedereen. Ja, heerlijk als het plafond je enige uitzicht is. Ik snak naar een eigen tuintje.
Maandag was ik jarig. Kreeg van mijn moeder twee nachtjes Schiermonnikoog cadeau. Zó gaaf. Het zou er erg rustig zijn, genieten. Als kind kwam ik er ieder jaar. Hoe zou het nu zijn? Met mijn hond naar de zee, wat gaaf. Erg spannend, zou het wel lukken met mijn rug? Vorige week een opname gehad, ik kreeg medicatie voor mijn botten. Dat zou nu wel gaan werken, ten postitieve. En we gingen, op naar het eiland.
Dinsdag kwamen we aan. Ik was zo blij dat de reis voorspoedig ging, alles leek soepel te gaan. En dit zou weer een ervaring worden die vertrouwen geeft dat spontane uitjes wél kunnen. Gisteren kwamen we alweer thuis en straks komt de huisarts. Koorts en griep. Hoesten lukt niet met mijn ribben. Wat een toestand, twitterde ik gisteren. Meer woorden kan ik er niet aan geven. Behalve gisteravond, toen mijn vader zei: tja, zoiets kan gebeuren. Ik dacht: ja, en ook iets te vaak.
Ik jat deze ruimte op je blog. Om even te klagen. Wellicht wordt de verhouding tussen de laagjes daardoor wat evenwichtiger.
Een dikke virtuele hug. Ik vind je een kanjer en gelukkig kan ik je zo niet aansteken!
Ach lieffie toch! Fijn dat je de ruimte jat; tussen al het geklaag van mensen is juist dat van jou waardevol. Omdat t zo verdomd hard werken is om ziek te zijn, om iets te mankeren. Om télkens weer dezelfde riedel al te zien aankomen. En omdat jij juist een bijzonder mooi en krachtig mens bent die telkens weer opstaat en doorgaat.
Ik zou als potentiële werkgever geen bezwaar zien om een laagje ellende te zien onder heel veel kracht en doorzettingsvermogen. Want dat laat júist zien wat je in je hebt.
Hou vol lieve vrouw! *buigt met respect*
*tranen*
Maar meisje, wat een slechte week…
Wat jullie allebei laten zien, dames, is karakter, positiviteit, en oneindig relativerend vermogen. Juist doordat je af en toe laat zien dat het niet gaat, dat je er moe van bent.
Jullie maken mijn wereld mooier! Kus Indra
Wat een lieve reactie Indra. Je hebt gelijk. Het blijft altijd zoeken maar balans en soms vliegen we uit de bocht. Zoals ieder mens. In het midden staan we samen. Ook in deze virtuele wereld. Dat maakt het allemaal een beetje lichter. Fijn!
Oef, wat een stap weer.
Ik hoop echt dat je kunt en zult genieten bij de schoonheidsspecialiste.
Hij past wel bij het motto #verwendewereldbeginbijjezelf….
En alle sterkte met de bijkomdagen. Die blijven &$@©¤« enzo…
Gek word een mens van al het geschreeuw op deze wereld. Van koters, van hangjeugd, van bellende mensen. Kunnen we dan niets meer zonder schreeuwen? Blijkbaar niet.
Voor jou is het nog het allerergst. Ik wens je hele fijne uurtjes bij de schoonheidsspecialiste.
Je doet het toch allemaal maar. Doorzetter dat je er bent!!
*Ragna een hele dikke, maar zachte knuffel geeft*
Ik had een heel verhaal bedacht en getypt…..toch maar niet. Inderdaad het valt niet mee……..hoop dat je het morgen goed hebt bij de schoonheidsspecialiste.
Joh, misschien dat ik het te positief zie, maar je bènt toch vooruit gegaan? Je bent een weekendje met de meiden weggeweest en met je lief naar de bios. Het kost je wel daarna flink tijd om bij te komen (en dat is k@t), maar je doet het wel! Ik ben verdorie zó trots op je dat je zoiets liefs hebt gedaan voor je lief. En dat je verdrietig bent dat het steeds met vallen en opstaan moet, ja, dat kan ik me voorstellen. Grote knuffel op afstand van mij.
Had het al eerder bedacht, maar dat spul wat ik mee heb gestuurd (die doucheolie) is dus niks voor jou, ook al zit er voor een niet NAH’er weinig geur aan. Nou ja, hou het als k’dootje voor iemand anders.
En morgen heel veel tut-plezier. :-)
nee hoor, amandelgeur is vrij neutraal; ik vond t al zo geweldig uitgezocht van je!
( de zeeproos gaat wel naar iemand anders.. :)
Jij bent dapper, dat je zo met opgeheven hoofd doorgaat. Je weet wel dat ik hartgrondig met je eens ben dat alles kut is en haat aan schreeuwende koters, maar jij bent zo’n mooi mens dat je je vanmiddag alweer lichter voelde. En inderdaad, het klopt dat je niets anders kunt doen dan rustig afwachten. Doe dat dan maar terwijl je droomt van zwijgend in de regen op een terras met een ijsje en een blonde lotgenoot in je ooghoek :) hou vol en geniet van de schoonheidsspecialiste!
Knuffel voor jou!
*even hard huilt en fluistert: ‘t valt soms niet mee dat télkens weer opnieuw opstaan en doorgaan* maar ja, dat hoef ik jóu niet te vertellen…
Maar het is zo mooi dat jij dat kan! En sterker nog, dat je zo mooi bent dat je anderen motiveert om óók weer op te staan en door te gaan. Waarvoor dank :-)
Kus!
Mooi gezegd Lizanne, ik ben ook op dit moment aan het worstelen (op een hele andere manier), maar ik denk aan ‘The Captain op my Ship’ en het lukt me in ieder geval om staande te blijven. Dankzij Ragna (en heel veel anderen hoor)