Dame van Staal

‘Draait die film nog?’ vraag ik hem. Opeens herinnerde ik me dat lief het erover had. Dat hij graag naar The Iron Lady wilde in de bioscoop. Een film over Margaret Thatcher. Over zijn vaderlandse geschiedenis. Je geschiedenis die zoveel meer gaat betekenen als je weg verhuist uit je land.
Hij was nog steeds niet geweest. Alleen naar de film gaan doet hij slechts zelden. Als je niet na kunt praten over wat je hebt gezien is het toch minder leuk.

Even speurde ik op internet. Hij draaide nog. Ik bekeek mijn weekschema, mijn puntentelling en ging toen naar beneden.
‘Vrijdagmiddag gaan we naar de film,’ zei ik.
Verbaasd keek hij op. ‘Als ik met 9 vrouwen in een huisje kan, kan ik ook met jou een paar uur naar de film.’ Zijn ogen begonnen te glimmen.

De hele week deed ik rustig aan. Zorgen dat ik geen punten verspilde, en dat ik zo uitgerust mogelijk was. Ik had er stress van. Een bioscoop betekent herrie, heel veel herrie. En een vieze popcornlucht. Maar goed je moet wat over hebben voor de liefde, nietwaar?

Gewapend met mijn meest dempende oordoppen, en wat extra pilletjes in mijn mik, gingen we.

Voor het eerst sinds, eh.. nou ja sinds… naar de bioscoop. En het ging. Geen koffie vooraf, geen hapje eten erna, want dat was teveel.
Ik zat stijf in de bioscoopstoel en liet de kakofonie van geluid me overweldigen. Bij de eerste aftiteling fluisterde ik dat ik wel NU naar buiten wilde. Naar buiten lopen tussen allemaal kletsende mensen, nee dat schepje kon er niet meer bovenop.

Allebei genoten we. Hij van de film en ik meer van hem dan van de film.

Thuisgekomen ben ik op de bank geploft, en heb ik gewacht tot ik een uurtje later iets te eten van hem kreeg. Daarna ben ik in bed gekukeld. Bekaf. En vanochtend.. mijn god, wat doen mijn spieren zeer. Mijn schouders en nek voelen alsof ik de hele straat heb helpen verhuizen. Ik heb me gisteren letterlijk schrap moeten zetten.

Maar de glinsterogen, het sámen iets doen, het delen van zíjn geschiedenis, het was het waard. Meer dan waard.

Dus vandaag trakteer ik mijn zere hoofd op stilte, op donker, op rustig. In de wetenschap dat er beneden een lieve man zit die ik heel blij heb gemaakt. Een man die, zo weet ik zeker, de komende dagen weer meer gaat vertellen over de Falklandoorlog, de Miner’s Strikes, de rellen. Over het land en het leven dat hij achterliet.