Ragna Ja
Van avontuurlijke spring-in-'t-veld via 'n hersenbloeding naar voortijdig gepensioneerde freubelende vrouw met kort lontje.
Lángzamer praten alstublieft…
Na heel veel gezenuw, openbaar vervoer en té lang wachten in een ruimte waar een tv heel hard Lingo stond te blèren (belachelijk, maar goed.. ) kwam de UWV-arts ons ophalen.
Ik vroeg of het licht uit kon. Nee. Dat kon niet want dat gaat automatisch. Geen schakelaar te vinden op die kamer. Vooruit dan maar, maar dan hou ik wel mijn zonnebril op.
Ik begon met huilen en stotteren vertellen dat ik niet wist wat ik daar kwam doen. Of hoeveel tijd we hadden. En zij vertelde dat ze dat uit ging leggen. Wat ze vervolgens niet echt deed. (In ieder geval is me dat niet bijgebleven, ik moet het nog eens navragen aan Lief).
Ik denk terug aan alle hulpverleningsgesprekken die ik zelf heb gevoerd, en hoe slecht ik zelf was in het duidelijk uitleggen van de structuur. En hoe ik dat nu zo vreselijk anders zou doen.
Ik heb haar gevraagd of ze langzamer wilde praten. (geleerd van mijn revalidatiepsycholoog) En haar dat nóg eens gevraagd. En daarna vroeg Lief het haar. Op een manier die kennelijk indruk maakte. (mijn L-L-L-Leeuwtje!)
Daarna praatte ze langzamer. En een stuk harder, wat dan wel weer erg jammer was. Kennelijk is langzamer een teken dat je ook doof bent..
Ze stelde veel vragen. En ik gaf antwoord. Of Lief gaf antwoord. Of samen.
Het was geen vervelend gesprek. Maar wel een lang gesprek. En een ingewikkeld gesprek. Over wetten, protocollen en met leuke wiskundige herstelcurves. (muahaha) Gelukkig heb ik een trucje wat helpt bij ingewikkeld. Ik knik ja en doe af en toe ‘hmmm’ en op een gegeven moment stopt ‘t vanzelf. Meestal werkt dat prima.
De dokter schreef een heel verhaal op. Over doktersbezoeken, operaties, onderzoeken, therapieën. Wat ik doe, wat ik niet doe. En hoe het gaat. Ze zocht verbinding en was empatisch.
Ik geloof niet dat ze het snápte, maar ze gelóófde me. Ik hoefde geen moeite te doen om haar te overtuigen dat ik ‘t best wel zwaar heb (maar ondanks mijn huidige besnotte snoetje meestal ook wel happy ben). En daar was ik dan weer verbaasd over.
Kennelijk is het wel duidelijk dat ik nog steeds ziek ben. (bén ik eigenlijk wel ziek? Nou ja, ingewikkeld) En kennelijk ben ikzelf de de enige die daar nog steeds niet écht van overtuigd is.
Kennelijk verwacht niemand van mijn geliefden om me heen dat de vrachtwagen aan plannen waar ik ‘s ochtends mee wakker word ook gerealiseerd word. En mag ik tegen de tijd dat ik gedoucht ben en de hond heb uitgelaten zeggen dat het een goeie dag was voor me.
Heb ik ook nog meegedaan aan Nederland In Beweging, een stukje kunnen schrijven en ook nog een boodschap kunnen doen? Dan was het een superdag! En verschans je dan maar voor de drie dagen MEUH die zullen volgen…
Hoe het ook zij. Voorlopig hoef ik niet terug. Volgens de wiskundige formule is er weinig tot geen groot herstel meer te verwachten. Door naar de volgende ronde dus..
Toen ik vroeg of ik een brief o.i.d kreeg van het gesprek zei ze:’Ik heb het u toch net verteld?’ Nee van NAH had ze geen kaas gegeten. Ondertussen heeft Lief al tot vervelens toe herhaald wat nou de conclusie van ‘t gesprek was. Ik geloof dat hij het ook wel op papier had willen hebben…
Wat NAH is? Niet Aangeboren Hersenletsel. Of, wat ik José zag tweeten: Niet Altijd Handig..
#opgelucht
#teleurgesteld
#metmijnneusopdefeitengedrukt
*met een Côte d’Or reep in bed ligt*
27 Comments on “Lángzamer praten alstublieft…”
Geef een reactie
Uitgelezen:
Fijn dat het achter de rug is en dat je voorlopig niet meer terug hoeft. Onze Jos mag, in verband met zijn Wajong-uitkering, iedere 5 jaar op gesprek komen. Is daar iedere keer weer, wéken zenuwachtig voor maar gelukkig hebben ze (tot nu toe) altijd nog in de gaten gehad dat er echt iets aan de hand is. Maar ja, bureaucratie en regeltjes…
Trouwens ik herhaal vaak ook kort wat ik nou precies moet weten of moet doen: dus ik moet zus en zo. En vaak schrijf ik het dan ook even op.
hahah ja zo deden wij het ook. En daar keek ze af en toe best raar van. Vooral omdat ik dan juist de niet relevante dingen onthou.. :)
Dat vragen om ‘langzamer praten alstublieft’ herken ik zo! Gister nog iemand aan de deur die vervolgens heel langzaam ging schreeuwen. Alsof ik doof en gek was! Nee, alleen maar traag. En soms is het hoofd gewoon vol.
Maar wat is het fijn dat je ondanks de narigheid zoveel kunt betekenen voor anderen door je blog. Dat je daarvoor de woorden kunt vinden.
Voorlopig ben je weer van het uwv af. Kun je je richten op zaken die wel leuk zijn.
En die tip van de chocola is het onthouden waard!
hahah hier ging ook het volume vreselijk omhoog… #rarevrouw
Mooie blog, hoe herkenbaar. Ik zelf ben wel weer aan het werk, maar ik herken je onzekerheden, de moeite die je hebt met het uitleggen van wat je nou eigenlijk hebt. Iets uitleggen terwijl je het zelf niet begrijpt. Aan mijn lief vragen hoe het gaat als je het zelf niet meer snapt. Wat heb je een geweldige lief! Leeuw! Fijn he zulke rotsen in de branding.
Geen leven zonder Leeuw!
Zenuwslopend zijn die gesprekken bij het UWV. Je hebt zelf nog niet geaccepteerd dat je leven nooit meer hetzelfde wordt, maar je wilt het wel duidelijk maken aan degene die over je toekomst beslist. Je wil niet overdrijven, maar ook niet bagatelliseren. Gelukkig heeft de verzekeringsarts wel door dat er weinig tot geen herstel te verwachten is. Een opluchting, maar meteen een fikse aanvaring met de realiteit. Zo dubbel. Zo herkenbaar. Het verbaast me wel eens dat ik zoveel herken in je blogs, omdat onze ziektebeelden, terwijl we niet eens ziek zijn, zo verschillend zijn. :)
Goed. Dit is achter de rug. Op naar de volgende ronde. Geniet van je Côte d’Or en een dikke knuffel. Ook voor je Lief op wie je altijd kan steunen.
Gek is dat toch, hè, dat je in je eigen hoofd op één of andere manier nog steeds als niet ziek bent geregistreerd. En dat het je dan altijd opnieuw kan overvallen dat je het wel bent. Misschien een moment om ook even op je lauweren te rusten, tijdens de vier dagen Meuh. Voorlopig hoeft dit niet weer.
Gelukkig dat Lief erbij was en steeds weer kan vertellen hoe ‘t gesprek was. Komt me bekend voor, telkens en telkens weer herhalen, volgens mij zou ik een goede hulpverlener zijn, geduld heb ik er genoeg voor ;-)
Ik vind jouw blog ook zo vaak zó vreselijk herkenbaar!!
‘T is natuurlijk anders.. Maar ook heel vaak hetzelfde. Wat je gisteren schreef over of het fijn zou zijn als je alles zo snel kwijt bent: nou soms wel.. Maar voor de omgeving is t wel vermoeiend denk ik..:)
Fijn dat het (relatief) goed is gegaan. En chocola helpt ;-)!
Ik ben ook lange tijd niet overtuigd geweest van mijn eigen ziekte (klinkt nog steeds gek!). Elke keer vroeg ik weer aan Manlief waarom ik bepaalde dingen niet kon. En elke keer nam ie weer de moeite het me uit te leggen. Als hij het me vertelde klonk het wel aannemelijk….
O dat is heel erg herkenbaar. Het is nu al minder dan in het begin. Maar zo vaak als Man, moeder en zus mij uit hebben moeten leggen wat er aan de hand is…
En nóg blijft dat terugkomen. Telkens. Over wat ik heb, wat er is gebeurd, hoe dat was. Hoe lang; wie waar dan bij was.. de hele riedel.. . (en momenteel dan even wat de conclusie nou was van dat gesprek)
En inderdaad klinkt het telkens aannemelijk.. Om dan een half uur later gewoon opnieuw te beginnen met vragen.. ‘zeg schatje…’
Het is toch van de zotte dat een “professionele” organisatie als de UWV niet eens een verslag van het gesprek kan geven/maken? Ongeacht of je nu NAH of wat dan ook hebt. Vette fail voor hun.
* brengt wat troost* want weet niet (uit ervaring) waar je door heen moet, hoe het voelt, maar neemt petje (hoedje) heel diep voor je af.
tjonge tjonge, wat een verspilling van tijd voor jou en voor haar.
Dan spreek ik nog niet eens van de spanning vooraf (hoeveel punten?) en de ‘meuh’ dagen er na.
Waarom in dit soort gevallen geen verslag opvragen door UWV (uiteraard met jouw toestemming) naar jou arts.
Wijze woorden heb ik niet voor je.
Lieffie hou je taai.
Nee hoor, ik ben er niet boos over. Dit soort gesprekken horen er nu eenmaal bij. Het viel me eerlijk gezegd mee. En dat dit mij 4 dagen kost. Tsja, die had ik al ingecalculeerd.
(maar erg lief van je!)
Je zou eigenlijk bij dit soort stukjes je lezers ook direct een grote reep Cote D’ore moeten overhandigen. Dikke knuffel.
Ook bij gezellige stukjes sla ik een reep Cote d’Or niet af hoor. ;-) #altijdwelkom
hahaha Briljant Plan!
Wilde net vragen hoe het geweest is maar realiseerde me ineens dat het voor jou Niet altijd Handig is om daarp te antwoorden via twitter ;-) Maareh fijn… Misschien niet helemaal zonder kleerscheuren voor jezelf maar wel een eindresultaat dat goed voor je is.. En das eigenlijk hef enige wat belangrijk is… Dikke knuffel
Even een kleine grote boeddhistische wijsheid voor je op de vroege morgen:
‘The third noble truth is that the cause of suffering can be ended. Our struggle to survive, our effort to prove ourselves and solidify our relationships is unnecessary. We, and the world, can get along quite comfortably without all our unnecessary posturing. We could just be a simple, direct and straight-forward person. We could form a simple relationship with our world, our coffee, spouse and friend. We do this by abandoning our expectations about how we think things should be.’
(bron: http://www.buddhanet.net/e-learning/intro_bud.htm)
*en een megadoos bonbons aanreikt*
xx
Oeh lekker die bonbons!
En een mooi stuk wat je schrijft. Op wat episodes na waarin de stress vreselijk toeslaat ben ik eerlijk gezegd sinds de hersenbloeding erg zoals je boven beschrijft.. Ik denk dat ik maar goeroe wordt. Of Lama. Of hoe heet dat.. :) (hoewel, ik ben toch wel erg gehecht aan mijn haar)
Dat heb je gelukkig weer gehad, en oh wat blij dat je je lief bij je had. Kom maar weer een beetje bij. Groeten en Knuffel.
Jeroen
Er spoken nu een heleboel woorden door mijn hoofd, woorden van troost, begrip, vergoedlijking, boosheid (nee, natuurlijk niet op jou!) etc. Ik laat het echter bij 2 virtuele armen om je heen, want daar heb je vast op dit moment het meeste aan (daarnaast lukt het mij niet om iets zinnigs te zeggen, want er is niets zinnigs aan NAH).
Denk stiekem terug aan het super rappe tempo waarin ik met jou heb gesproken tijdens onze ontmoeting. Leermoment… :-)
Da’s anders. Ik praat zelf ook vaak snel. Maar in gesprek met jou hoef ik niks belangrijks te onthouden. Dat doet mijn hart wel.