Ragna Ja
Van avontuurlijke spring-in-'t-veld via 'n hersenbloeding naar voortijdig gepensioneerde freubelende vrouw met kort lontje.
Moe, ziek, of niet zeuren?
Ik ben nog niet koud klaar met de revalidatie of ik sta op met een vraag voor mijn ergotherapeute. Dat zit zo.
Zo meteen moet ik de deur uit voor een afspraak in het ziekenhuis. Een controleafspraak bij de neuroloog. Drie kwartier onderweg. Drie kwartier wachten in heel veel herrie (zij lopen werkelijk nooit op schema) om in 15 minuten te vertellen dat er niet veel veranderd is. En dan weer drie kwartier naar huis.
*rekenmachine pakt* 16 punten. Meer dan de helft van mijn dagelijks beschikbare voorraad. (en dan heb ik me nog niet gedoucht, aangekleed of gegeten). Met de hond lopen zit er met mijn hoofd vandaag hoe dan ook niet in.
Dat het stormt telt dubbel, want de herrie buiten is vreselijk in mijn oren en zorgt ervoor dat er tussen vervoer en ziekenhuis geen rustmomenten zitten van even buiten stampen om mijn prikkels kwijt te raken.
Daarnaast ben ik überhaupt aan het eind van mijn lontje voor deze week. Drie reva-afspraken. En doordat er drie makelaars kwamen 3 x een uur buiten lopen met Nessie door rotweer. (terwijl ik normaal maar een half uur a drie kwartier loop. (makelaar bezoek voor mij te stressvol en ik begrijp zulke, doorgaans snelle, jongens niet dus dat was een klus voor Lief). Voordat de makelaar kwam wel een hoop in huis nog gedaan aan opruim- en poetsgedoetjes zodat de boel toonbaar is. Een hele week van all work and no play.
Dus nu zit ik te denken. Gaan. Doorduwen want dan hebben we het maar gehad. Niet zeuren. Klaar. Met als risico dat het echt de laatste druppel is, ik begin met snauwen bij de poli-zuster en eindig met Lief en daartussen iedereen die mijn pad kruist de komende dagen van een sneer voorzie; ik vanmiddag weer eenmaal thuis vier dagen plat moet en een leuk wandeluurtje voor zondag (waar ik me erg op heb verheugd) af moet gaan zeggen. Of bellen, me afmelden en een nieuwe afspraak maken.
En stel dat ik bel. Dan kan ik moeilijk zeggen dat ik moe ben. Moe is voor watjes. Namelijk.
Dan wordt het dus een ‘ik heb griep-afzegging’ terwijl ik een zere-keel-stem opzet… En dat vind ik stom… Want ik héb geen zere keel.
Ik weet het niet. Ik kom er niet uit welke optie nu ‘t meeste recht doet aan mijn ethisch gevoel en welke hoort bij goed voor mezelf zorgen. Voorlopig lig ik nog ‘op schema’ zodat beide opties nog kunnen.
Denk dat ik zo mijn moeder maar eens vraag wat zij denkt..
Wat zou jij doen?
Toevoeging 9.04 uur: Aangezien iedereen roept dat ik af moet bellen heb ik dat maar gedaan. En nu ben ik enorm opgelucht! Dank u!
Ik vind mezelf dan zo’n ei. Want ja moe is voor watjes. Maar mijn moe is meestal erger dan gewoon moe. En zéker geen synoniem voor geen zin. Dus ‘t is goed zo!
29 Comments on “Moe, ziek, of niet zeuren?”
Geef een reactie
Uitgelezen:
En wat zei je moeder? ;-)
Lieve Ragna,
Goed gedaan! Je mag, nee.. moet eigenlijk,voor jezelf kiezen.
Rust inlassen is het beste wat je voor jezelf kunt doen!
De regie in eigen hand dus. Dat geeft toch ook een fijn gevoel?
En verrek, je hebt die hele ergo niet nodig, jij hebt je ge-crowd-sourcte-ergo! #cool
;-)
:)
Ik sprak ooit een Italiaan die een tijd in Nederland had doorgebracht. Die zei: in Italië hoef je niet uit te leggen waarom je niet komt of afzegt. Dat je afzegt is voldoende informatie & dan verzet je. Het is onze Nederlandse excuuscultuur dat we het naadje van de kous willen weten en mee willen wegen of iets wel of niet telt.
Goed gedaan vrouwtje, en kijk inderdaad even of de Ans-optie werkt: pak de telefoon!
Lieffie:
moet die neuroloog onderzoek aan je lijf verrichten? Moet je je laten prikken op één of ander? Zo niet: ik zou een telefonisch consult aanvragen. Niks geen afleiding of extra moeite. Gewoon lekker met blocnote en pen naast je aan de eettafel samen met je Lief en telefoon op de speaker. Ik denk dat ik m’n vermoeidheid serieus zou willen nemen en m’n omgeving daarin [jawel: telkens opnieuw] zou willen “opvoeden”. Maar ja: ik ben dan ook een ongeneeslijke “schoolfreak”. En jij?
Dag!!
Zoen en sterkte!!
trots op je, meid! Toen ik pasgeleden heel graag bij een lieve vriendin wilde helpen om haar huis verkoopklaar te maken, heb ik waardevolle les geleerd. Een afspraak is niet heilig. Een afspraak kun je houden, verzetten of afzeggen. En ze zijn allemaal even legitiem, daar hoef je niet voor te verontschuldigen. Als je een afspraak maakt, weet je simpelweg niet wat er In de tussentijd gaat gebeuren. Mijn oma zei bij het maken van een afspraak altijd ‘bij leven en welzijn’, als kind vond ik dat megadramatisch, maar nu zie ik het als een realistische slag om de pols. ‘Welzijn’ betekent voor iedereen wat anders. Voor de een betekent het dattie niet met 42 graden in bed ligt, voor mij betekent het dat ik mijzelf niet voorbij loop, dat ik mijn eigen grenzen respecteer en mijzelf daarvoor niet op de kop sla. Ik realiseerde mij 2 wkn geleden dat als ik de mogelijkheid om jou te helpen op die ene zaterdag aan liet komen, ik heel veel stress creëerde voor mijzelf, op alle niveaus. Bij leven en welzijn zijn er nog vele gelegenheden en vele manieren om er te zijn voor de mensen om mij heen. Ik ben trots op je dat je de ruimte hebt genomen om de afspraak te verzetten, ruimte voor een mogelijk betere gelegenheid, een die jou in je waarde laat. KUS!
Goed gedaan!
Hé lieverd, je weet toch dat je pas echt sterk bent als je je zwaktes kunt tonen? Moe zijn IS niet voor watjes; doorgaan tot voorbij het gaatje is (in de meeste gevallen) het minst slimme dat je kunt doen. Tenminste, de balans (mijn toverwoord) moet natuurlijk uitslaan naar ‘doorgaan is het gevolg waard geweest’.
Een controleafspraak in het ziekenhuis komt niet op een dagje, een weekje aan. Lekker laten liggen tot er weer wat minder hectiek is (december is onder normale omstandigheden al een gekkenhuis!).
Neem een theetje (even reclame: die nieuwe van Pickwick met kruidnagel, kardamom is errug lekker!), kruip met Nessie op de bank en neem tijd voor jezelf om nu vooraf extra op te laden.
tss en jij denkt dat Nessie óp de bank mag?? Think again!!
Hmmm, zolang JIJ dan maar op die bank hebt gezeten. :-P Alles beter dan je over de kop laten gaan (zo’n lap tekst en het enige dat je ziet is: “met Nessie op de bank” – ttsssss ;-))
*proest*
Ik vind je moedig! Je hebt ingezien dat deze afspraak voor jou niet haalbaar is en hebt aan de rem getrokken! Top!
ik ken het dilemma. ik heb me elke keer heen en weer laten slepen tot ik het zat was en alles heb terug gebracht tot redelijke proporties. wat jij ook aan het doen bent.
maariedereen heeft zijn eigen cva…. ik ga je zeker geen raad geven, ben veel te blij dat je daar goed zelf toe in staat bent.
sterkte
Uit de manier waarop je de vraag stelt, is er maar een antwoord mogelijk: energie sparen en niet gaan! :) Succes!
Hoi Ragna,
Advies aan een ander is heel simpel…
Bel af! Je hebt geen leugen nodig, spreekt voor zich. Dat weet je zelf maar al te goed. Als je wilt dat iemand je serieus neemt, moet je dat zelf ook doen.
Aan de andere kant…
Ik zelf zou ws met het zelfde dilemma toch bij die neuroloog zitten. “Ach, dat gaat nog wel”.
Om daarna mezelf te vervloeken (inwendig).
Wie bedondert wie hier? En waarvoor?
Succes met je keuze. José
Ik zou afbellen. Misschien vragen om ‘t om te zetten in telefonische afspraak, inderdaad. Me zeker van tevoren niet druk gaan maken om hoe je moet uitleggen waaròm je afbelt.
Ik heb zo lang niet gezeurd als ik moe was, dat ik er nu ècht ziek van ben (CVS). Mijn motto: moe is niet voor watjes, moe is voor helden die goed voor zichzelf zorgen.
Je hebt je Lief heel hard nodig. Je hebt ook een keus: wel of niet gaan. Ga je wel, is Lief de pineut. Ga je niet, is er geen enkele man over boord. Neuroloog kan eerder koffiepauze houden (handig want hij loopt toch uit), jij rust, Lief blij want jij snauwt niet. Ik zou afbellen en lekker gaan ontspannen. Doen wat je echt wilt en er een gezellig weekend van maken! (en wat Wilma zegt: geef ze je blog door! Duidelijker kan je t niet verwoorden!)
Lieve Ragna…
Ik zou lief zijn voor mezelf… Je hebt woelige week achter de rug qua huis opknappen en extra prikkels door de storm… Als je terug naar je basis gaat en je weet dat de neuroloog best even kan w88 zou ik voor mezelf kiezen. Ik neem aan dat de neuroloog weet wat je mankeert en dus weet dat jouw argument een legitiem argument is.., hoef je ook niet te liegen.
Suc6 met je keuze
Eefje
afbellen. Een smoes heb je niet nodig, zo te lezen. Attendeer ze op je blog, duidelijk genoeg!
Ach lieverd, ik zou ms ook de neiging hebben door te douwen. Met alle vervelende gevolgen van dien. En achteraf zou ik dan bedacht hebben dat het dat niet waard geweest was. Want over je grenzen heen gaan is nooit fijn. Of je dat nu doet met all work of dat de play voor deze week/periode de druppel is.
Goed voor mezelf zorgen gaat bij mij tegenwoordig (bijna) altijd voor. Vind m’n lief me ook een fijner mensch..
Ik denk dat je het antwoord zelf al weet ;-)
Afbellen, gewoon zeggen waar ‘t op staat. Ze kennen jou en je dossier toch?
Afbellen. Zonder opgaaf van reden. Ben je mal zeg! Je hoeft je niet te verantwoorden! Je kunt niet en dat maak jij fijn helemaal zelf uit. En denk er eens over na om de neuroloog een brief of mail te sturen met dit verhaal. Dat de reis en het wachten je zo verschrikkelijk veel kost. En of dat niet anders kan. Misschien zegt hij wel dat het ook telefonisch kan? En dat zou een prak winst zijn!
Nee hoor. Ik heb geleerd in het leven dat er maar eentje op de eerste plaats komt en dat ben ik zelf. Zolang ik anderen geen verdriet doe of emotionele schade toebreng dan ben IK het allerbelangrijkst. Daarna komen de mensen die ik liefheb. Daar hou ik rekening mee. Maar voor de rest? Afbellen!
Lieve schat, gewoon afbellen,als je niet in staat bent om te komen. Smoes hoeft niet, want je hoeft helemaal niet te zeggen waarom je niet komt. Poli assistentes begrijen dat heus wel ;-)
Afspraak verzetten, afbellen dus!
Eerlijk blijven. Naar jezelf en naar de ander.
Lekker afbellen. Hoef je je niet per se tegen hen te verantwoorden toch? Het gaat niet. Gewoon. Punt.
Hi,
Ik zou bellen, eerlijk zijn (je komt er ten slootte niet voor niets, klachten zijn bekend daar) en vragen of de afspraak omgezet kan worden in een telefonische afspraak.
In ieder geval sterkte!
HG Marchien
Afbellen… met of zonder smoes. Beter zonder, maar anders even goed!