Ragna Ja
Van avontuurlijke spring-in-'t-veld via 'n hersenbloeding naar voortijdig gepensioneerde freubelende vrouw met kort lontje.
Reva-luatie
Samen lopen we de kamer van de revalidatiearts binnen. Een evaluatie momentje.
‘Hoe gaat het?’ vraagt ze vriendelijk.
‘Goed!’ zeg ik. ‘Ik vind eigenlijk dat ik wel klaar ben om te stoppen met de revalidatie!’ zeg ik stralend.
Dan zeg ik een hele poos niks. Het gesprek wordt gevoerd door Lief en de dokter stelt vragen en schrijft.
Lief vertelt dat hij vindt dat ik veel slaap. Dat ik, om het maar even in jargon te houden, ontremd ben en niet te stoppen als ik iets doe, om vervolgens een paar dagen lang in te storten. Dat ik dan heel veel snauw. Geen lontje heb.
Snel moe ben. Gevaarlijk ben in het verkeer. Gevaarlijk ben in de keuken. Mijn reflexen niet goed werken in onverwachte situaties en bij vermoeidheid. Dat ik eigenlijk mijn eigen huishouden niet draaiende zou kunnen houden zonder hem. En niet zonder ongelukken… Dat ik alles mooier vertel dan het is.. Dat ik.. Dat ik..
Af en toe breek ik in. Al mijn zinnen beginnen met ‘Ja maar’ en uiteindelijk weet ik uit te brengen dat dit gesprek helemaal niet loopt zoals ik zou willen. Dat het allemaal zo erg niet is. Dat er niks gevaarlijk is omdat ik genoeg mensen om me heen heb die op me letten.
Dat er veel is veranderd. Dit gesprek is geen gestotterd tranendal, wat het een half jaar geleden wel zou zijn geweest. Dus, nog steeds met een stralende glimlach, voel ik me genoodzaakt om dat duidelijk te maken.
Maar ook dat ik me realiseer dat het raar is dat ik het allemaal niet zo erg vind. En dat ik dat erg vind.
Hierop zegt Lief dat hij dat níet erg vindt. Anders had ‘ie ook nog een verdrietige vrouw.
Zowel Lief als de dokter zijn aardig. In de meest respectvolle bewoordingen voel ik me tegelijkertijd serieus genomen en in de positie van klein kind gemanouvreerd.
Toch gaat de revalidatiearts mee in mijn wens om te stoppen. Mijn grootste winst is behaald. Mijn planningen met de activiteitenweger, mijn inzicht; EMDR, ik heb geleerd wat ik moest leren.
En als ik fris en fruitig ben wéét ik alles wat ik moet weten. Helaas ben ik dat maar een klein gedeelte van elke dag.
We spreken af dat ik eind december ongeveer voor het laatst ga komen. Dat lijkt me fijn. De punten die ik nu stop in de revalidatieafspraken kan ik dan vrij gaan besteden. Dat scheelt weer het een en het ander.
Later loop ik voor de volgende afspraak een rondje buiten met mijn liefste Lief. Met een brok in mijn keel en een trillende stem hebben we het over wat gezegd is en wat ik gehoord heb. En met een rustige vaste stem vertelt hij me dat het niet erg is. Dat hij naast me loopt en dat zal blijven doen. Dat ik in zijn ogen nog steeds vrouw ben en geen kind. Dat hij me serieus neemt. Nou ja. Meestal dan. Samen lachen we.
Anderhalf jaar revalideren. En nóg niet beter..
Na mijn hersenbloeding heb ik een gat van twee weken in mijn geheugen. Van de tijd direct daarna zijn er wat flarden blijven hangen.
Éen van die flarden is de opgewekte toon van een Stroke verpleegkundige. ‘O u bent een SAB-JE*; die zien we hier dagelijks’
Het klonk alsof het een peuleschilletje was.
*sub arachnoïdale bloeding
22 Comments on “Reva-luatie”
Geef een reactie
Uitgelezen:
Tranen van ontroering, bewondering..
Dag Ragna,
Ik ben jou gaan volgen door DorethV. Ik wil zeggen dat ik je een sterke vrouw vindt en dat ik het zo mooi vindt hoe je jouw gevoelens deelt en omschrijft. En jij boft niet alleen met jouw lief, jouw lief mag ook van geluk spreken met jou aan zij zij!!
Lieve groet van Ria kuipers-Andrea (@WeddingRia)
In januari dus met losse handen. Zal wel wat wiebelig voelen in het begin maar al snel heb je dat ook wel onder de knie. Je hebt genoeg eigen-wijsheid.
En die hersencupcakes gaan komen!
opnieuw wil ik je een enorm compliment maken voor je schrijfsels. opnieuw moet ik ook weer erkennen dat het zo herkenbaar is. je verwoord op zeer invoelende wijze de worsteling tussen wat je was, wat je bent en wat je wil zijn en kunnen. ik laat je blogsels vaak lezen door anderen omdat ze zo goed beschrijven wat ik in die periode na mijn cva (mei 2009) heb doorvoeld.
een boek jazeker goed idee, als je daar energie voor kan vinden. top!
Lieve Ragna.. zoveel mooi dingen die van tafel moeten doet grommen.. dat mag er zijn, MENSELIJK!! Liefde laat bloeien, zoekt naar nieuwe lichtpuntjes en anders en klein genieten .. Jij en je man gaan dit aan… voor- en tegenspoed.. dag in dag uit.. Mooie mensen zijn jullie, warme zoen van Ella
je weet me weer te raken een vuurwerkbom is er niks bij
wat heb jij een geweldige vent
ik ben kei trots op jullie
Kun je vragen aan je Lief of hij even voorover wil buigen? Ik wil een paar veren in zijn kont steken! ;) Wat een rots in de branding is dat! Moet je je voorstellen dat hij de realiteit schetst voor de reva-arts wetend dat jij naast hem zit en alles hoort. Dat hij zich kan voorstellen wat het met je doet, maar weet dat het moet, omdat je het zelf onbewust mooier maakt dan het werkelijk is. En dat hij dan in een gesprek op gelijk niveau aangeeft dat hij er voor je is. Dat is échte liefde!
Heerlijk dat de revalidatie bijna klaar is en dat je zoveel bereikt hebt. Natuurlijk is er nog voldoende ruimte voor verbetering, maar daar ga je zelf aan werken in je eigen omgeving, in je eigen tempo. Ik verwacht niet dat je ooit zonder je vinger te branden een taart kan bakken, als dat nooit in je heeft gezeten. ;) Ik weet wel dat jij er alles aan zult doen om het maximaal haalbare dat erin zit, te bereiken!
Lieve lieve Ragna,
veel woorden heb ik er (weer) niet voor maar wel dat ik jouw liefste lief een enorm goed mens vind, krijg er kippenvel van zoals jij over hem schrijft. Prins op het witte paard bestaat toch.
Voor jou blijf ik grenzeloze bewondering houden met of zonder lontje.
Zal heerlijk zijn als je meer tijd hebt voor andere dingen zonder de reva. Het breekt zo in op je dag hè.
Ik denk overigens ook dat de vooruitgang, die er ongetwijfeld nog aan zit te komen want elke dag leer je bij al heb je dat niet in de gaten, niet meer van de reva moet komen na deze lange periode maar door het doen en ervaren zelf.
Die stroke-verpleegkundige die gaat de zak in, ik heb haar al opgegeven aan de piet die daar overgaat. Kan ze in Spanje eens even rustig een cursus gaan volgen hoe ze met de mensen achter dat sab-JE om dient te gaan.
Wauw! Stoppen met reva. Wat stoer. Held!
Ook ik zie een boek voor me. Ik zit het al bijna te InDesignen ;-) Wat schrijf je toch altijd innemend en zo helder over wat er gebeurt. Ik lees jouw blog als belangstellend mens, maar ook als medewerker in een revalidatiecentrum en mede door jouw blogs kijk ik steeds weer anders tegen NAH aan. Ik had al respect, maar het groeit alleen maar. Net als jouw vooruitgang. Het voordeel van kind zijn is dat je nog een heel leven voor je hebt!
En kind, dat kan negatieve of badinerende associaties hebben, maar waarom eigenlijk? Als kind ben je je weg (nog) aan het zoeken, je kaders aan het stellen, je fantasie de vrije loop aan het laten, zorgeloos of juist erg boos aan het zijn. Eigenlijk niks mis mee, toch ;-) En je schiet vanzelf weer in de volwassenenmodus.
Dank voor de mooie inkijkjes. Ze veranderen mijn kijk.
Hey Ineke, wat fijn om te lezen dat mijn blogs iets doen voor jou als werker. Ik ben veel mooie mensen tegengekomen in de zorg; maar ook veel mensen die eigenlijk weinig benul hebben van NAH. Nu is het ook complex en anders bij iedereen; maar als dat voor een werker in de gezondheidszorg al ingewikkeld is om te snappen: als lijdend voorwerp is het ook nog steeds een raadsel voor me soms.
Mijn blogs helpen me dus ook om mezelf beter te begrijpen.
Je opmerkingen over kind zijn kloppen grotendeels. Behalve dan dat van een heel leven voor je hebben. De zorgeloosheid en vanzelfsprekendheid van een goed werkend lichaam. Gaan en staan waar je wil, een gezin starten (ondanks dat we eigenijk er al achter waren dat dat niet ging lukken), wórden wat je wil en een carriere nastreven; ze zijn van tafel geveegd, doen pijn, en stemmen vaak verdrietig.
Dank je wel voor je mooie compliment dat ik je blik verruim. Ben blij dat te kunnen doen.
Hoi Ragna,
ik bedoelde dat hele leven ook meer overdrachtelijk, maar je hebt gelijk dat je aanzienlijk minder keuzes hebt qu inrichten van je leven en carrière, etc. Dat is sowieso het gevolg van ouder worden, laat staan als er ook nog eens rampen als deze bij komen. Ik heb ook wel getwijfeld of ik het erbij moest zetten, hoor. Ik kan me voorstellen dat je door dat van tafel vegen niet alleen pijn voelt en verdriet maar ook intense woede. Ik DM nog wel een keer ;-)
Ik werk in de zorg niet met mijn handen aan het bed. Maar ik moet wel brochures en webteksten schrijven over onder andere NAH. En ik spreek met revalidatieartsen die mensen met NAH behandelen. Zo word mijn beeld steeds completer. En alhoewel mijn huisje weer een eigen kruisje heeft, leert dit alles mij zelf ook weer omgaan met wat ik wel en niet (meer) kan. Maar ik val in herhalingen ;-)
Als ik eerlijk ben schrik ik even als ik hoor wat T allemaal bij de reva-arts vertelt. Elke keer dat ik zo iets hoorde werd ik best kwaad en ging mezelf verdedigen. En vervolgens was ik ook weer kwaad als dingen gebagatelliseerd werden. Gelukkig krijg je vanaf 2012 weer wat extra tijd om zelf te revalideren, tijd te besteden aan de dingen die jij wil. Het zal een opluchting zijn en rust geven. Heel fijn. Ik krijg ook een brok in mijn keel als ik dan weer lees hoe fijn T en de reva-arts vervolgens met jou omgingen. (ook al is die kind-positie bepaald kut). En hoe veel jij en je lief van elkaar houden. Je bent anderhalf jaar verder, er zal zeker nog vooruitgang blijven komen. Je hebt trouwens aan top sport gedaan, want dat is revalideren en je hebt meer geleerd dan menig ander. (dit gaat straks zijn vruchten leveren, I promise). Maar die peulenschil wil ik wel effe terug gooien naar die troela. Wat zijn mensen toch onhandig en al helemaal in de zorg! (Sukkels!!!! Weten ze soms niet beter???)
Hehehe dank je wel mooie dame! Jij weet als geen ander hoe het gaat.
Het was heel apart om mezelf werkelijk op alles ‘ja maar’te horen zeggen. De verdediging zat er dus aardig in.
‘T was een goed gesprek. Misschien niet fijn, maar wel goed.
Poeh Ragna, wat een indrukwekkend blog vandaag weer. Mijn lief zat naast me en leest jouw blogs tegenwoordig ook en zei: “Ik herken er veel van bij jou”. Ik zei, ik ook. Niet dat onze beperkingen vergelijkbaar zijn hoor, dat moet je trouwens nooit doen, maar sommige zaken, als het korte lontje, het altijd maar weer moeten rusten, en dergelijke. De dingen waar je zo moe van word. Laatst een baas die wel honderd keer in een week zei dat hij toch zo begaan was met me. Zoiets daar kan ik helemaal woest van worden en mezelf even verliezen. En nog iets fijns wat we ook beiden hebben, een lief naast ons om steun te krijgen, te geven en om te delen.
Verder geld ook voor jou dat ook al is het maar stapje voor stapje er nog steeds een lijn naar boven loopt, en dat we gelukkig ook genieten kunnen.
Dank voor je mooie stuk, en hartelijke groet en spreekwoordelijke knuffel uit Schiedam.
Jeroen
Dank je wel Jeroen! Fijn dat je meeleest en mee deelt!
Een SAB-je, dat klinkt als een onschuldig verkoudheidje ….. Een grootse en alles verplettende lawine, dat was ‘t. Ik heb zoveel bewondering voor jou, en zo ontzettend veel voor je Lief: geef hem maar een dikke *hug* van mij!
Ja erg is dat. Ik heb heel lang zelf gedacht van ‘valt wel mee’ ‘gaat wel over’ en zelfs ‘stel je niet aan’ Maar steeds luider hoor ik haar dat zeggen.. sabJE… Ik grom ervan..
Ach en die bewondering is wederzijds. Elke dag lees ik bij jou hoe het gaat, hoe je het doet en hoe je in staat bent van zo iets ergs als de alzheimer van je vader een licht en liefdevol document te maken.
Kus!
Geen peuleschilletje Ragna! Nooit!!
Een vechter, doorzetter & stoere vrouw. Dat wel. En iedereen moet af & toe kind, nee, kwetsbaar kunnen zijn. Zeker in de STERKE armen van je lief ;-)..
Lief!
Klaar met de revalidatie. Maar niet klaar met vooruitgaan. Je gaat nog altijd vooruit. En waarom zou dat stoppen?
En ik blijf het maar roepen. Je schrijft zo geweldig. Zo vol inzicht in jezelf en je omgeving en in prachtige woorden. BOEK!
Je hebt helemaal gelijk. Was ook nog niet van plan om te stoppen met vooruitgaan. Maar tijd zal een hoop van de rest moeten doen.
Enneh. Boek: ja leuk. Als onze #stormopzee een beetje is gaan liggen.