Smartphone

Sinds ik een smartphone heb leef ik anders.
Mijn planningen van de activiteitenweger zijn van de koelkast af en zitten in een app in mijn telefoon. Nog niet helemaal ideaal, omdat ik de zwaarte van de activiteit er niet op aan kan geven, maar zo lang ik aan mijn planning vasthoud klopt ‘t.
Van wanneer ik moet douchen tot wanneer ik mijn weekdoos medicijnen uit moet zetten; wanneer ik ongesteld zou moeten worden en wanneer de vuilnisbak buiten moet; het staat er allemaal in.

Dit heeft als voordeel dat mijn telefoon tegenwoordig zegt wanneer ik iets moet doen. Voorheen deed mijn Lief dit nogal eens want dan weer leidde tot een mopperende brommende vrouw. Nu ben ik dan boos op de telefoon en dat scheelt weer spanning.

Met maps weet ik zeker dat ik de weg weer vind als ik onderweg ergens naar toe ineens niet meer weet hoe ik verder moet. Ik begin namelijk op de automatische piloot; ineens schakelt die uit en dan ben ik de weg kwijt. Het kan dan dat ik je bel, en dan blijk ik gewoon bij je om de hoek te staan maar met geen mogelijkheid meer te weten waar ik me bevind of hoe ik verder moet.

Met een receptenapp kan ik uitkiezen wat ik wil eten én belangrijker nog zit er een boodschappenlistje aan vast gekoppeld waarop ik alleen maar hoef af te vinken wat ik thuis al heb, of in de supermarkt wat ik in mijn mandje gooi. Niet dat het zónder zo’n app niet zou lukken, maar het scheelt een aantal voor mij omslachtig ingewikkelde stappen met briefjes die kwijtraken.

Versimpeling, vermindering van gedoe en vergroting van mijn zelfstandigheid dus. Heerlijk. De ergotherapeut schrijft driftig mee als ik haar laat zien hoe mijn nieuwe systemen werken.
Het zijn weer stapjes voorwaarts. Zalig!

Dus mocht u zich ergeren omdat ik aan mijn telefoon lijk vastgeplakt.. Ik heb hem nodig, en wil hem nooit meer kwijt. (en ik zit écht niet te wordfeuden of te twitteren hoor, écht niet)