Plakken

Daar gaan we dan. Overmorgen is het zover.
Voor de tweede keer serieus gepruts in mijn hoofd. Dit keer geen noodhulp, maar een preventieve reparatie. Voorzorg dus, en dat maakt wel een klein verschil.

Voor zover dat kan zijn we er klaar voor. Prepared for the worst, and hoping for the best.
De laatste dagen loopt onze spanning op. Onze we-doen-maar-gewoon routine wordt verstoord door onderhuids voortwoekerende stress.
Het blijft toch pielen in je hoofd. Millimeterwerk. Ben ik straks weer terug bij af? Heb ik dit afgelopen jaar gewerkt aan mijn herstel voor niks? Of heb ik er straks andere klachten bij die ik nu überhaupt niet heb? Het kán allemaal. Alles kan.

Ik ben bang. En ik zie hoe mijn Lief diezelfde emotie voor mij probeert te verbergen om deze dagen door te komen.
Ik zie op tegen wat er komen gaat, en ben ook bang voor de herrie en het licht en de drukte in het ziekenhuis. (ik word vást een hele leuke beminnelijke patiënt-met-lang-lontje)

Wellicht valt het allemaal wel mee, en maak ik me druk om niks. Dat kan natuurlijk ook.
Gaan we verder waar we waren en vieren we volgende maand onze tweede trouwdag.

Kan ik woensdagmiddag mijn Lief knuffelen, mijn pap en mam en zus omdat ik geheel als mezelf weer wakker ben geworden. Zo goed als nieuw. De fietsband in mijn hoofd zó goed geplakt dat ik er weer 20 jaar op kan fietsen!

Liefje, Mijn Liefje, dit is mijn liedje voor jou.

About these ads