Ragna Ja
Van avontuurlijke spring-in-'t-veld via 'n hersenbloeding naar voortijdig gepensioneerde freubelende vrouw met kort lontje.
Tik Tik Tik…
Tik tik tik. Het valt allemaal wel mee.
Tik tik tik. Het komt allemaal wel goed.
Tik tik tik. We geven er een draai aan.
Tik tik tik. Want hoe houd je anders moed?
Huis is schoon. Woensdagmiddag-champagne achter de kiezen. Nagels gevijld. Pyama’s gewassen. Hotel voor ouders geboekt. Internet voor gekregen Iphone geregeld. Taart gegeten. Lief geknuffeld. Uitbundig gespeeld met Nessie. Euthanasieverklaring nog maar eens doorgenomen met huisarts, mama en Lief. Met dierbare vriendin geluncht. Belangrijke documenten uitgeprint en in een mapje gedaan.
De voorbereidingen zijn klaar. We leven in het nu. We eten goed en doen gewoon. Het weer werkt mooi mee en we fietsen een stukje. Af en toe komt de postbode iets brengen wat ons herinnert aan wat komen gaat.
We praten over onze toekomst, over waar we willen zijn met kerst. Lief heeft een hele koelkast vol lekkers gehaald, en vanavond maak ik pizza zoals-we-die-vroeger-thuis-maakten. En als toetje Blueberry Crumble (eigen oogst). Heerlijk.
Een belofte van @zjanette die van garnalen gemaakte kreeftensoep voor me gaat maken (wat een mens al niet moet uithalen om van háár een lunchuitodiging te krijgen zeg!), en heel veel mooie andere plannen met heel veel andere leuke mensen; zo dénk ik mezelf over volgende week heen.
En toch… Soms steekt het de kop op. Wat nou áls?
Gelukkig is ook daaraan gedacht. Niet nu het water ons zo aan de lippen staat. Maar al een poos geleden, toen het water slechts onder onze kin stond.
Met mijn Lief valt hier moeilijk over te praten; hij kán het gewoonweg niet.
Mijn moeder daarentegen is nuchter, grappig en een grote held. Hoewel het me een vreselijk iets lijkt om met je dochter te doen is ze samen met mij op zoek gegaan naar een plekje voor-als-het-misgaat.
Na jaren te hebben gedacht dat crematie mijn ding zou zijn denk ik daar nu anders over. In mijn leven ben ik al zo vaak verhuisd dat ik het moeilijk vond om te bedenken waar ik zou willen liggen.
En toen vond ik hem. Een natuurbegraafplaats op fietsafstand van waar ik ben opgegroeid. Weverslo. Mooie bomen, mooi mos. Een prachtige plek waar je zonder benauwende kist de wurmen mag gaan voeren onder de zoden mag. Dit voorjaar gingen we kijken.
Samen met mama heb ik daar rondgelopen en hebben we gekeken hoe het voelde.
Het klopte. Voelde goed. Was er mooi. Stil. En het voelde als thuis.
*liggend op duimendik mos onder een enórme boom naar mama roept* ‘He mam, wat denk je van hier?’
Dit te kunnen doen met ons mam was zó bijzonder! Ernstig en serieus, ginnegappend en vol liefde.
Terwijl ik dit typ lopen de tranen over mijn wangen. Want ik wíl dit niet. Ik verdien dit niet en het hoort niet zo. Maar toch, áls het dan zo lopen moet weet ik in ieder geval dat het klopt. En dat het zo zal gaan als ik dat zelf graag wil.
Momentje. Even mijn chocoladevingers afpoetsen. ( Ja, alwéér een Bosschebol)
Kijk. Mooi he? #voorhetgevaldát
30 Comments on “Tik Tik Tik…”
Geef een reactie
Uitgelezen:
Ben nog maar net op de hoogte van je blogs, maar jeetje wat heftig zeg! Ik wens je heel veel sterkte en ook ik zal aan je denken. En wat schrijf je mooi, ontroerend!
Natte ogen….
Lieve Ragna,
*is er even stil van*
Ik denk aan je (en je dierbaren en artsen) en stuur veel licht en fijne energie jullie kant op.
Knuffel!
#voorhetgevaldat is het een prachtige plek om je ‘jasje’ achter te laten. KUS!
Tjesus Ragna, lekker luguber zo.
Tja, dat was mijn eerste reactie. Sorry, kan er niks aan doen maar het leek net of je de handdoek in de ring had gegooid. “Eikel” dacht ik toen, “Lees nou eens goed. Zo is zij niet.”
Nog eens gelezen. En toen goed en aandachtig. “Zie je nou wel? Ze is een wereldwijf” was de volgende gedachte. Ze weet gewoon waar ze mee bezig is en ze is voorbereid. “Wat is daar nou mis mee? Niks. Sukkel *tegen zichzelf zegt*”.
Enne, inderdaad mooi die foto’s. Dat plekje ook hoor. Maaruh………..jij gaat voorlopig nog ontiegelijk veel je vingers aflikken van de chocolade #BosscheBollen en ons allemaal op de hoogte houden wat je nog van je LifeList gaat afstrepen hoor.
X,
Hans.
Wat ben je toch een ongelooflijk mooi mens!
Het beeld dat de tranen die over je wangen rollen, omlaag vallen terwijl je vingers gevoelig de toetsen van het toetsenbord beroeren, creëren bij mij een bijzonder gevoel, dat ik over je schouder mee mag lezen. …kippenvel…
Dikke knuffel, veel liefs & sterkte de komende dagen!!
Wauw… wat mooi hoe je je band met je moeder beschrijft…! Zit hier met kippenvel achter m’n laptop….
Dat plekje… dat heb je de komende 50 (of nog véél meer) jaren niet nodig!
Veel liefs en sterkte de komende dagen….. ik ga aan je denken…. !
x Hanneke
Mooi dat je het met je moeder hebt kunnen doen! Je bent mooi, goed, moedig en realistisch! Ik ben met mijn liefje toen ook naar de begraafplaats geweest, zij was ook bezig met wat als ….. Ik wilde er weinig van weten. Toen het zover was is zij rustig heen gegaan en ik kon rustig haar wensen uitvoeren in de chaos. Je hebt misschien geen idee hoe mooi en kostbaar en vol liefde is wat je doet.
En ik kan nu alleen tegen jou zeggen, gelukkig is het veel te vroeg met dat geregel, want je hebt nog veel afspraken staan! En na een nachtje politiebureau voor jou – met zwart gemaakt gezicht en masker – moet ik jou de roze stekkies geven, dus …….
Dag bijzondere lieverd! Tot snel en sterkte de komende dagen met je lief, familie, Nessy en vrienden! Zucht.
x
Lieve Ragna,
Alle reacties hiervoor zeggen het mooier dan ik dat kan. Dus alleen maar: toi, toi, toi, heel veel sterkte voor jullie allemaal en een dikke knuffel,
Maria.
Ik moet huilen. Zal vast komen van de twee slapeloze nachten die ik heb gehad en heus niet over dit mooie emotionele stukje… Echt niet hoor.
x
Vanuit Bosnie toch even een reactie…….
Ik doe het maar op de nuchtere manier aangezien woorden tekort schieten….en ik daar toch niet goed in ben…….
Mijn vader heeft ook een mooi plekje opgezocht en ik moet zeggen dat ik daar toch af en toe mijn gezicht laat zien. Het is geweldig dat je samen met Elly “jouw plekje” hebt kunnen uitzoeken en dat moet je koesteren. Toch zie ik je weer na oktober, aangezien ik dan weer definitief terug ben van uitzending en ik graag nog met jou en je lief over koetjes en kafjes (en meer serieuze dingen als je dat wil) wil praten. Jullie bezoek aan Nicole heeft diepe indruk gemaakt op Nicole en mij.
Ik was aangenaam verrast het te lezen en dat jullie dat gedaan hebben.
Sterkte voor jou en je lief,
Ebel
……………!!!
XxX
Lieve Ragna, ik wil je uit mijn hart laten weten dat ik aan je denk en een speciale kaars brand om je erdoorheen te helpen. En die heeft al vaker geholpen kan ik je zeggen…
Heel veel kracht en liefde deze komende tijd.
Hé Ragna, hou je taai en veel veel liefs,
Suzanne
Ragna, die mooie plek is voor later, heel veel later. Jouw plek voor de komende decennia is gewoon hier, tussen ons allen. Sterkte! xx
Lieve Ragna, jouw puurheid komt zo binnen….ik vraag het universum om jou nog een halve eeuw hier te houden…jij bent een vrouw die zo’n verschil maakt….zal maken….zal blijven maken!!
Heel veel kracht voor jou en de jouwen….prachtige lieverd…xx
Moeders willen altijd het beste voor haar kind, en zal van binnen hopen dat zij eerder zal gaan dan haar dochter!Maar het is heel mooi dat jullie dat samen hebben kunnen doen en ook samen alles delen!Maar ik hoop voor jullie dat het zo nog lang mag blijven!Jullie zijn samen hele sterke flinke mensen die nog lang hopelijk van elkaar mogen genieten.Voor jou Ragna en je man en familie wens ik veel sterkte , kracht en Geluk! X
Vaak kom ik een heel eind met woorden, nu kan ik ze niet vinden. Deze keer dan maar anders, hoewel ik je alleen maar ‘ken’ via de virtuele wereld, bij deze een echte mensen knuffel!
ragna wat een mooie woorden
en wat je over me schrijft
ik voel jou en jij voelt mij
ik ben een gewone moeder die zielsveel van haar kindjes houd
en van alle lieve steunende mensen om je heen
Ik had net serieus een warme meelevende reactie geplaatst. Dacht ik. Maar er ging iets mis en nu wil mijn dochter graag een andere reactie plaatsen bij de foto van die ‘babyzwaantjes’ dus ik heb geen tijd meer om weer naar dezelfde woorden te zoeken. Ik laat het hier dus maar bij en geef het woord aan mijn dochter. Bij de babyzwaantjes. Sterkte meid!
Pff ………………….
Ik heb jaren geleden al met mijn man afgesproken dat ik ook op een natuurbegraafplaats begraven wil worden, lekker in de natuur!
Wat heb jij trouwens een kanjer van een moeder! Die van mij was van de struisvogelpolitiek …..
Een hele dikke knuffel en tranen ook bij mij. Xxx Ella
Flinkerd ben je toch maar ik lees ook tussen de regels door, …….niet TE flink zijn hoor.
Wat geweldig die ‘goede’ band met je moeder.
Meis het is knap dat je dit allemaal hebt geregeld en weet je, je gaat er geen moment eerder door maar het voelt wel goed dat ‘het klopt’ en helemaal zoals jij dat wil. Ik ken de natuurbegraafplaatsen ze zijn ‘het goede plekje’ om te rusten, midden in de natuur.
Niet nu al maar dat gaat ook niet gebeuren maar later veel later.
Ik denk aan je moedig mens.
Ik zit te snikken voor het beeldscherm. Woorden tekort. Ik omarn jullie virtueel.
Maar je hebt het toch maar mooi voor elkaar die lunch. Als je een beetje lief meisje bent in dat ziekenhuis dan doe ik er nog een salade van huisgerookte kip met spekjes en walnoten achteraan. En je mag uitnodigen wie je wilt.
Verder ben je een geweldig mens. En wat een moeder! Geef lief ook een dikke knuffel en alle mensen om je heen. Ik hou je in gedachten vast.
*grinnikt* … ik vraag me af of die salade er komt…
Heel mooi dat je dit met je moeder kan delen. Wat een bijzondere band kan dat toch zijn! Fijn om te lezen dat je zoveel kracht kan halen uit jullie relatie en dat er iemand is waarmee je deze moeilijke zaken kunt bespreken.
Zou je op haar lijken??? Humor, kracht, nuchter en soms even niet!
Het is zeker een mooie plek, voor over 50 jaar!
Ik omhels je en stuur virtuele positieve kracht.
en laat ik niet merken dat je donderdag niet twittert!! ;)
Het is zo moeilijk te bevatten wat jullie doormaken, al geeft je blog een heel goed beeld, ik sluit me aan bij Maartje, prachtig! Maar idd over minimaal 50 jaar, zet hem op moedigste vrouw die ik “ken”
poeh, sprakeloos. . . . tranen over mijn wangen.
Wat een mooie omgeving, dat zeker. Maar toch zeker om door heen te lopen terwijl je plannen maakt voor #lateralsjegrootbent. Nog niet voor nu, nog niet voor jou.
Heel veel sterkte, succes, en kracht gewenst, en ook enorm veel liefde en respect van mij. Met mijn virtuele armen geef ik je een knuffel. Voor jou, voor je lief, je zus en je mama en papa. En jouw mama, wat een lief mens!
Oh en natuurlijk voor andere familieleden, geliefde vrienden ook een knuffel
Prachtig, ik wist niet eens dat dat bestond!
Maar…dan toch liever over een jaar of 50, minstens, ok?