Ragna Ja
Van avontuurlijke spring-in-'t-veld via 'n hersenbloeding naar voortijdig gepensioneerde freubelende vrouw met kort lontje.
The DayS After
O ja, denk ik. Ik zit er weer midden in.
Telkens als ik mijn grenzen ben overgegaan weet ik het weer.
Tevoren weet ik het ook hoor, deze dagen zijn ingecalculeerd, maar toch ben ik weer verrast.
Mijn day after, of dayS after zijn vreselijk groot.
Ik heb nog niet de energie om iets te vertellen over mijn geweldige ervaring in Maastricht, waar ik aan 800+ mensen in de zaal en duizenden thuis achter hun computer iets mocht vertellen op het enorme podium in het Vrijthof theater tijdens TEDxMaastricht.
Dus vertel ik iets over mijn nu.
De afgelopen twee dagen heb ik vooral heel veel geslapen. Op woensdag was ik in staat om de hond een keer uit te laten en een beetje naar mijn twitter te kijken. Een aantal van de mensen die wat tegen me hebben gezegd heb ik kunnen antwoorden.
Dat is fijn, want ik heb een hoop liefs en liefde naar me toe gekregen via de computer. Ook zorgt het ervoor dat ik een beetje terug kan naar normaal.
De draad weer oppikken en weer in mijn gewone doen komen is een hele klus na een krachtsinspanning als maandag.
Mijn lontje is kort ehh afwezig. Heerlijk dat ik even nog bij mijn ouders in Brabant ben, want behalve hangen en slapen doe ik niks. Zelfs douchen heb ik niet op kunnen brengen sinds maandagavond.
Ik lig met een aan mijn gehemelte vastgeplakte tong op de bank te denken dat ik dorst heb, maar heb niet de energie om naar de keuken te lopen en iets te drinken te pakken. Zelfs als mijn moeder me wat brengt kost het moeite om het ook daadwerkelijk op te drinken. Zo vreselijk moe ben ik.
Vandaag brengt mijn vader mij en Nessie weer terug naar huis. Mijn Lief is blij dat hij even een paar dagen vrij heeft van mij. Hij draait thuis lekker hard muziek, heeft het hele huis gepoetst, de tuin gekärcherd en de schutting geschilderd. Ik kijk er naar uit om weer thuis te zijn. Niet om erheen te gaan. Want ook dat wordt weer een aanslag.
Tussen de moeheid en de kribbigheid in ben ik blij. Trots op wat ik bereikt heb. Trots op wat ik kán. Als ik er maar voor betaal.
De komende dagen ben ik daar nog even druk mee. Na de kribbigheid komt namelijk nog de meuh. In dit geval een hele grote MEUH, zo verwacht ik. Dat wordt een paar dagen huilen om alles. Om dat het zoveel moeite kost, dat het zo oneerlijk is en omdat ik het zat ben.
En daarna? Daarna trek ik weer bij. Ga ik mijn gewone dingetjes weer doen. Wordt het leven weer iets makkelijker. Tót mijn volgende uitje.
Tussen de bedrijven door geniet ik van al die de mooie foto’s die al online staan op Flickr. Heerlijk ook om mezelf mooi te zien zijn in mijn jurk van House of Dots (wát een goede keus was dat!); hier op een foto gemaakt door Mirella Boot:
Ik kan haast niet wachten op het filmpje wat ergens de komende week online komt. Ik zou namelijk niet meer weten wat ik precies heb verteld…
18 Comments on “The DayS After”
Geef een reactie
Uitgelezen:
You did such a great job!! The tiredness is the WORST but it does get better…. You will learn to pace yourself and listen to your body (and your brain) telling you to slow down. When they told me it would take 18 months to 2 years, I was like “yeah, right”. Sadly, it took me a year to realise that they were right! Maybe if I’d stopped pushing myself so hard I’d have got further by now. But you live and learn. Keep smiling :) x
Big hug!!! Thanks!
Wat schrijf je mooi, openhartig en krachtig! Via TEDx je tegengekomen en onder de indruk. Jouw kracht, geeft mij kracht. Jouw ervaring, visie en instelling steunen mij. Ik dank je daarvoor.
Daarnaast vind ik (net als vele anderen begrijp ik) dat je er prachtig uitziet in deze jurk op het grote podium!
Ik wens jou de kracht om door te gaan!
Groetjes,
Carla
Wat een prachtig en persoonlijk verhaal over empowerment! En zo mooi verteld!Geniet van je rust!
Hartelijke groet,
Annietha Tigchelaar
Ragna, GE_WEL_DIG!! Op die foto spetter je gewoon, je geniet zichtbaar. Jongedame wat een fantastische stap in je record-boekje!!!!!
Rust lekker uit, doe de MEUH, en tussen het Meuh-en door geniet je na van deze geweldige bijdrage (en de gekärcherde tuin en het feit dat mantelzorger Lief ook even een paar dagen vrij heeft gehad)
Hulde!!
XX
Woorden schieten echt weer tekort, als ik al die reacties lees, hierboven en op twitter, denk ik telkens ja precies, dat bedoel ik ook en ben geneigd die tweets te RT-en met een +1. Ik ben zo blij dat ik je nu eindelijk IRL heb kunnen spreken en knuffelen, want jij bent gewoon helemaal zoals ik je via twitter al zo goed heb leren kennen. Zo puur, eerlijk en lief.
Dat we elkaar zo in het wild ‘s ochtends vroeg tegenkwamen was een hoogtepunt, ik dacht dat de dag niet meer bijzonder kon worden…. HOW WRONG I WAS! De dag was geweldig, met het hoogtepunt die kapitein die daar binnen kwam zeilen. Meissie, we gaan elkaar vaker zien, ik voorzie veel lunchwandelingetjes ;-). We doen zo’n dikke knuffel snel weer over!
KUS!
Ik zou hier nu heel veel kunnen schrijven. Over hoe dit zo kon gebeuren; ontstaan is. Van je afwezigheid bij onze REshape conferentie, en de uitdaging die je aanging, toen ik voorstelde dat je er op 4 april bij zou zijn. Of over hoe je mij compleet verraste met je LinkedIn bericht, dat je eigenlijk graag je verhaal wilde vertellen. Of over de afspraak dat ik je aan zou kijken 5 minuten voor je optreden en we dan pas zouden besluiten wel of niet. Of over bericht van Corine, daags er voor dat je op de website wilde, want er was geen twijfel (meer) over of je het KON en GING doen.
Ook zou ik kunnen schrijven over hoe trots we allen waren toen jij binnenkwam en daar gewoon stond, klaar er voor, jes ei ken.
En natuurlijk kan ik schrijven over hoe ik samen met Indra in de coulissen stond te kijken hoe jij ook Kapitein van DIT schip werd.
Ga ik allemaal niet doen ;-)
Deze foto zegt alles : http://www.flickr.com/photos/48940975@N05/5589005934/
Kijkend op het regiescherm waar jij van af spetterde : TROTS OP RAGNA !
Het was een prachtige reis, een mooi avontuur, met als hoogtepunt inderdaad die coulissen. Alle mooie plannen, de stoute schoenen, de aarzelingen en twijfels het doorzetten, schrijven, oefenen: in Maastricht kwam het samen. Terwijl Ragna onverveerd het podium betrad en ik jou, Lucien bedankte voor deze kans, zei jij tegen mij: ‘dat heeft ze zelf gedaan. En kijk eens, ze stráált!’
En dat deed ze. Goud waard!
Het heeft je veel gekost en je hebt ons vreselijk veel gegeven. Jouw TEDtalk was een van de hoogtepunten van een onvergetelijk TEDxMaastricht. Onze dankbaarheid is groot.
Het filmpje zal niet lang meer op zich laten wachten denk ik.
Marcel Wortel/ team TEDxMaastricht
Pingback: -het podium is voor Ragna- «
Wat een lieve reacties weer van jullie!
‘T is fijn om even in Brabant te zijn. Zo wordt mijn ‘meuh’ goed verdeeld. Zus het eerste stukje, pa en ma de hoofdmoot en straks manlief het staartje :)
Ik denk ook dat ik mijn bio maar weer eens moet veranderen…”Tranentrekker” dekt de lading aardig denk ik!
Jullie reacties doen me zoveel goed! Ik weet zelf natuurlijk heel goed waarom ik alles doe zoals ik het doe, maar toch helpen jullie aanmoedigingen, zeker als ik teruglees als ik het even niet zie zitten, om door te gaan en vol te houden!
Vol verwachting kijk ik uit naar het filmpje!
Lieve lieve Ragna,
vergeet niet dat dit niet zo maar een uitje was hè, niet te vergelijken met even visite ontvangen of zo (wat voor jou al een opgave is) . Dit was van een heel ander kaliber dus ook de prijs die je ervoor betaalt is vele malen groter dan een gewoon uitje maar mens wat was je ongelooflijk goed en je stond er bij vol zelfvertrouwen. Ik heb echt hele erg moeten slikken en was zo plaatsvervangend trots op je, dat is niet in woorden uit te drukken.
Probeer deze meuh periode en het ontbreken van het lontje en de kribbigheid een beetje over je heen te laten komen. Uiteraard is het oneerlijk maar dat wisten we al.
Je bent een kei en ik wens je sterkte de komende tijd maar ik denk dat het het allemaal waard is geweest, elke seconde.
Liefs Mariët
Zit met tranen in mijn ogen te lezen…
Ik vind het ongelofelijk mooi hoe jij jouw verhaal telkenmale in kracht en kwetsbaarheid voor het voetlicht brengt. Ontroerend en rakend. Zachte kracht. Prachtig!
Kan het niet genoeg zeggen, maar ik heb echt enorm veel respect voor de wijze waarop je dit doet. Veel sterkte de komende dagen en ik stuur je wat kosmische energie. X
He kanjer,ik volg je nu al een tijdje op twitter. Ik heb reuze bewondering voor de manier waarop jij omgaat de situatie waarin jullie nu zitten.Ook ik kan niet wachten op het filmpje ,gezien alle reacties moet het spectaculair geweest zijn. Succes de komende dagen!!!
Trots, heel erg trots!
Dat was ik al toen ik je me vertelde dat het ging doen, TEDxMaastricht.
Je vertelde het me giechelend met enorme pretogen, als een meisje dat een heel groots en spannend avontuur tegemoet gaat.
En een avontuur is het geweest kapiteintje!
Ademloos en met tranen over mijn wangen heb ik zitten kijken hoe jij daar stond.
En hoe goed wist jij over te brengen datgene wat je wilde delen met de wereld.
“Ik ben dan wel ziek maar dat betekent niet dat ik geen beslissingen kan nemen en niet mee kan denken over mijn behandeling. Het is tenslotte mijn lichaam en mijn leven.Ik sta aan het stuur.”
Het is je gelukt, je hebt talloze mensen weten te ontroeren en imponeren met je boodschap maar vooral met je krachtige en mooie persoonlijkheid.
Lief vriendinnetje van me, chapeau!
Ik voel me zo bijzonder dat ik dit allemaal van zo dichtbij met je heb mogen meemaken.
Zo! En nu ga ik een zakdoek pakken om mijn tranen te drogen, want uiteraard kan ik dit niet schrijven zonder biggelende tranen. Tranen van trots en heel veel blijschap…
Ik zit te snotteren, er komt even niets zinnigs uit. Je bent zoooo MOOI! Jij bent mijn Superwoman. *je een zacht knuffeltje geeft*
nou skattie je mag er zijn (hier, thuis, en overal)
wat ben ik trots op je GEWELDIG