Nieuwigheden

Ik ben alweer dik twee maanden bij het revalidatiecentrum. De tijd vliegt. Jaja.

Ondertussen is het allemaal een beetje gesneden koek en weet ik mijn weg goed te vinden.

Dan staat er ineens een nieuw item op mijn programma.
T’ai Chi/ Chi Neng Qi Gong.
Om balans te vinden, energie te verdelen en concentratie te trainen.
En met het doen van iets nieuws merk ik dat mijn immer terugkerende niks-aan-de-hand-gevoel weer even op zijn plaats wordt gezet.
Ik heb zojuist een uur lang af en aan huilend mijn oefeningen gedaan.

Is er iets mis? Nee hoor, niet echt. Het is gewoon mijn nieuw verworven bijzonderheid. Als het nieuw is komen er tranen. Vanzelf. Hoef ik niks voor te doen. Gaat ook over als de nieuwigheid er weer vanaf is.

Om de tranen een beetje te relativeren sta ik daar dan grapjes over te maken met medepatiënt.

Ragna komt bij nieuwe frietzaak: “twee frikandehéllen” (met enorme brul uithaal) “Misschien krijg ik er dan wel drie, omdat ze me ze zo zielig vinden”… Hahaha blauw wegtrekkend staan we te gieren van het lachen op de gang.
Ben benieuwd of dat gebrul nog over gaat.

Zo niet ben ik binnenkort in te huren als professioneel huiler bij uw begrafenissen, voor verknalde examens, huwelijken, nieuwe emo-tv, of andere tranentrekkers.

U vraagt, wij snikken.